Section 230: 30 Yıl Sonra İki Parti de Neden Yok Olmasını İstiyor?

İnternetin açık kalmasını sağlayan temel yasal düzenlemelerden biri olan Communications Decency Act'in 230. Bölümü (Section 230), 30. yılını doldururken, ABD'deki geleneksel siyasi yelpazenin her iki tarafının da hedefi haline gelmiş durumda. Ancak bu nefretin nedenleri taban tabana zıt. Cumhuriyetçiler, bu yasanın web sitelerinin muhafazakar görüşleri sansürlemesine izin verdiğini iddia ederken, Demokratlar ise tehlikeli dezenformasyonun platformlarda barındırılmasına olanak tanıdığı gerekçesiyle karşı çıkıyor. Bu çelişkili eleştiriler, Section 230'un gerçek işlevini anlamak için kritik bir ipucu sunuyor.

Section 230, platformların kullanıcı tarafından oluşturulan içerikten sorumlu tutulmasını engelleyerek, internetin bugünkü açık ve dinamik yapısını mümkün kılıyor. Yasa, platformlara içeriği istedikleri gibi denetleme (agresif, hafif, tutarsız veya politik olarak) yetkisi tanırken, bu kararlarından dolayı yasal sorumlulukla karşılaşmayacaklarını garanti ediyor. Aynı şekilde, kaldırmadıkları içerik için de sorumlu tutulmuyorlar. Bu koruma olmasaydı, hiçbir hizmet sağlayıcı kullanıcı içeriğini barındırma riskine girmezdi veya her denetleme kararı avukat onayı gerektirir, bu da sağlıklı topluluklar yerine sadece yasal sorumluluğu azaltmaya odaklanırdı.

Yasanın özü, çevrimiçi içerikle ilgili bir sorun olduğunda, sorunun içeriği oluşturan kişiyle çözülmesi gerektiğini, içeriği barındıran hizmetle değil. Section 230, sansürü ne emreder ne de yasaklar; tarafsızlık da gerektirmez. Yasanın eleştirilerinin çoğu, aslında Section 230'un kendisiyle ilgili değil, çevrimiçi ortamda ortaya çıkan toplumsal sorunlardan duyulan rahatsızlık veya çevrimiçi bilgi akışını kontrol etme arzusundan kaynaklanıyor. Bu nedenle, yasanın kaldırılmasına yönelik bipartisan çaba, ya yasanın işleyişini yanlış anlamaktan ya da internetteki bilgi akışını kontrol etme yolunu açmak istemekten kaynaklanıyor.