İngilizce dilinde pasif çatının kullanımı, 20. yüzyılın başlarından itibaren yazım danışmanları tarafından sürekli olarak eleştirilmektedir. Makale, pasif cümlelerin kapsamlı bir sentaktik tanımını sunarken, aynı zamanda bu eleştirilerin çoğunun yetersiz veya yanlış bilgilere dayandığını ortaya koyuyor. Yazarlar, eleştirmenlerin pasif ve aktif sesleri ayırt etme konusunda ciddi zorluklar yaşadığını ve dilbilgisel bir kavramı, sorumluluk atfındaki yetersizlik gibi retorik bir kavramla karıştırdığını belirtiyor. Bu durum, pasif çatıya karşı yöneltilen stilistik suçlamaların tamamen temelsiz olduğunu gösteriyor.
Makale, 19. yüzyılda pasif çatının işlevinin nötr bir şekilde açıklandığını, ancak 20. yüzyılın başlarında Edwin Woolley, William Strunk ve George Orwell gibi isimlerin pasif kullanımdan kaçınılması gerektiği yönünde uyarılar yapmaya başladığını vurguluyor. Hatta bazı modern yazım uzmanlarının, pasif çatıyı "bireyi ortadan kaldıran" veya "gerçeği gizleyen" bir araç olarak tanımlayarak eleştirilerini daha da ileri taşıdığı belirtiliyor. Ancak makale, bu tür eleştirilerin, eğitimli İngilizce dil eleştirmenleri arasında şaşırtıcı derecede yüksek bir dilbilgisi bilgisizliği seviyesini gözler önüne serdiğini iddia ediyor. Pasif çatının kötü bir üne sahip olmasının altında yatan nedenlerin, dilbilimsel gerçeklerden ziyade yanlış anlamalar ve önyargılar olduğu sonucuna varılıyor.
İngilizce dilbilgisindeki yaygın bir yanılgının kökenlerini ve eleştirmenler arasındaki dilbilgisel bilgi eksikliğini gözler önüne seriyor.