Makale, endüstriyel ortamlarda ve kontrol odalarında rengin güvenlik ve hata önlemedeki rolünü inceliyor. Beth Mathews'un bir yazısından ilham alan yazar, Faber Birren'in 20. yüzyıl ortası endüstriyel iç mekanlarının karakteristik renk şemalarını nasıl şekillendirdiğini ve rengi tüketici davranışlarından acil durum müdahalesine kadar her şeyi etkileyen bir tasarım ve kontrol değişkeni olarak nasıl kullandığını anlatıyor. Özellikle insan-merkezli sistemlerde rengin güçlü ve uygun maliyetli bir tasarım öğesi olduğu vurgulanıyor; zira insanlar renge karşı son derece hassas ve boya gibi formlarda renk, kalıcı ve yapılandırmalı kullanımlar için ideal bir değişken. Elektrik gerektirmemesi ve düşük güçlü LED'lerle dinamik sinyalizasyon için bile sağlam ve ucuz olması, rengin potansiyelini artırıyor.
Yazar, bir kontrol mühendisi olarak, komuta ve kontrol mimarileri üzerine çok düşünmesine rağmen rengi bu kadar önemli bir unsur olarak hiç görmediğini itiraf ediyor. Kontrol odalarının karakteristik deniz köpüğü yeşili rengini fark etmediğini ve gösterge panelleri tasarlarken rengi genellikle sonradan akla gelen bir detay olarak kullandığını belirtiyor. Mühendislik eğitiminde renk biliminin öğretilmemesi ve tarih kitaplarında bile rengin rolünün göz ardı edilmesi, bu durumun nedenlerinden biri olarak gösteriliyor. Otomatik geri bildirim döngülerinde rengin kullanımının zorluğu ve insan faktörünün "güvenilmez" bir mühendislik bileşeni olarak görülmesi, rengin kontrol mühendisliğindeki ihmalinin temel nedenleri arasında yer alıyor. Ancak, insan faktörünün dahil olduğu sistemlerde rengin doğal ve ucuz bir sinyal değişkeni olduğu gerçeği, onun potansiyelini göz ardı etmememiz gerektiğini gösteriyor.
Renk, insan-merkezli kontrol sistemlerinde güçlü ve uygun maliyetli bir tasarım öğesi olmasına rağmen, mühendislik disiplinlerinde genellikle göz ardı edilmektedir.