Ravi Mohan'ın 2007 tarihli blog yazısı, Peter Norvig'in zarif Sudoku çözücüsü ile başka bir geliştiricinin (Jeffries) daha karmaşık yaklaşımını karşılaştırarak yazılım geliştirmedeki farklı düşünce biçimlerini inceliyor. Norvig, problemi derinlemesine anlayarak ve veri temsilini sadece 12 satır kodda tamamlayarak oldukça kısa ve işlevsel bir çözüm sunuyor. Bu yaklaşım, problemin özüne odaklanmanın ve etkili bir tasarımın önemini vurguluyor. Norvig'in çözümü, karmaşık bir problemi basit ve anlaşılır bir şekilde ele almanın mükemmel bir örneği olarak öne çıkıyor.
Öte yandan, Jeffries'in Test Odaklı Geliştirme (TDD) metodolojisini kullanarak Sudoku çözme girişimi, veri yapısının temsiline takılıp kalmasıyla eleştiriliyor. Jeffries, 9x9'luk Sudoku tahtasını temsil etmek için düşük seviyeli detaylara ve nesne yönelimli yaklaşımlara odaklanarak zamanının çoğunu harcıyor, ancak asıl bulmaca çözme problemine çok az değiniyor. Peter Seibel, bu durumu "Ne Yaptığını Bilmiyorsan Daireler Çizersin" (Going in Circles Means You Don’t Know What You’re Doing) olarak adlandırıyor ve TDD'nin, geliştiricinin çözümü bilmediği durumlarda bir çıkmaza yol açabileceğini belirtiyor. Bu karşılaştırma, bir problemi çözmeye başlamadan önce iyi bir ön tasarım ve problem analizi yapmanın, özellikle karmaşık senaryolarda, ne kadar kritik olduğunu gösteriyor.
Etkili problem analizi ve ön tasarımın, yazılım geliştirme metodolojilerinin yanlış uygulanmasından kaynaklanan gereksiz karmaşıklığı ve zaman kaybını önlemedeki kritik rolünü ortaya koyuyor.