Makale, şirket yöneticilerinin yasal olarak kârı ve "hissedar değerini" maksimize etmek zorunda olduğu yönündeki yaygın inancın yanlış olduğunu savunuyor. Cornell Hukuk Fakültesi'nden Lynn Stout'un belirttiği üzere, ABD Yüksek Mahkemesi'nin Hobby Lobby davasındaki kararı da dahil olmak üzere modern şirket hukuku, kâr amacı güden şirketlerin her şey pahasına kâr peşinde koşmasını zorunlu kılmıyor. Delaware gibi önde gelen eyaletlerin yasaları da şirketlerin "herhangi bir yasal iş veya amaç" için kurulmasına izin veriyor. Yöneticiler, sadece hissedarlara değil, aynı zamanda kurumsal varlığın kendisine karşı da görevlere sahip ve güçlerini "şirketin en iyi çıkarları" doğrultusunda kullanmaları bekleniyor.
Hissedarların "en iyi çıkarlarına" hizmet etmek, kârı veya hissedar değerini maksimize etmekle aynı anlama gelmiyor. "Hissedar değeri" belirsiz bir kavramdır; çünkü farklı hissedarların farklı değerleri ve beklentileri vardır. Bazıları uzun vadeli yatırımcıyken, diğerleri kısa vadeli spekülatörlerdir. Dahası, çoğu yatırımcı sadece portföyleriyle değil, aynı zamanda işleri, vergi yükleri, satın aldıkları ürünler ve soludukları hava gibi konularla da ilgilenir. Bu bağlamda, çalışanları işten çıkararak, vergiden kaçınarak, kalitesiz ürünler satarak veya çevreyi kirleterek kârı maksimize etmeye çalışan şirketler, hissedarlarına faydadan çok zarar verebilir.
Makale ayrıca, "business judgment rule" olarak bilinen bir doktrinin, yöneticileri işlerini yürütürken çoğu müdahaleden koruduğunu vurguluyor. Bu kurala göre, yönetim kurulu kişisel çıkar çatışmalarıyla lekelenmemiş ve bilgi edinmek için makul çaba göstermiş olduğu sürece, mahkemeler, şirketin çıkarları için en iyi olduğuna inandıkları kararları sorgulamazlar. Bu kararların kârı veya hisse senedi fiyatını öngörülebilir şekilde düşürmesi bile bu korumayı değiştirmez. Nadir durumlar dışında, bu kural yöneticilere, şirkete ve hissedarlarına en iyi şekilde nasıl hizmet edecekleri konusunda nereden bakılırsa bakılsın neredeyse mutlak bir koruma sağlar.
Şirket yöneticilerinin sorumluluklarının sadece hissedar kârını maksimize etmekle sınırlı olmadığı, daha geniş bir kurumsal çıkarlar yelpazesini kapsadığı yasal olarak kabul görmektedir.