Sinema tarihinde yüz yılı aşkın süredir 35mm film boyutunun evrensel bir standart olarak kabul görmesi, sektörün gelişiminde kritik bir rol oynamıştır. Video teknolojisinin sürekli değişen sistemlerinin aksine, 35mm'nin kalıcılığı, sinema ekipmanlarındaki köklü değişikliklere rağmen bir başarı hikayesidir ve bu durum, sektörün gelişimini hızlandırmıştır. Bu formatın ortaya çıkışında Thomas Edison'ın büyük payı vardır; hatta 35mm, bir dönem "Edison boyutu" olarak anılmıştır. Edison'ın laboratuvarından W.K.L. Dickson, 1889'da Eastman'dan 1 3/8 inç (yaklaşık 35mm) genişliğinde bir film rulosu sipariş etmiştir. Bu boyut, Edison'ın yeni Kinetoscope cihazında hareketli görüntüleri tek bir kişinin izlemesi için kullanılacaktı. Lumière kardeşler ise 1895'te, ilk halka açık gösterilerinde de kullandıkları 35mm'lik Cinématographe'ı tanıttılar, ancak onların film şeridinde görüntü başına tek bir yuvarlak delik bulunurken, Edison'ınkinde kare başına dört dikdörtgen delik vardı.
Erken dönemlerde film boyutlarında çeşitlilik mevcuttu. Edison'dan ayrılan William Dickson, patent haklarını aşmak için 70mm film kullanmıştır. Film tabanının dayanıklılığı da önemli bir sorundu; film, yüksek gerilime maruz kalıyor ve delikler yırtılıyordu. Eastman, nitrat tabanının kalınlığını iki katına çıkararak bu zayıflığı gidermiştir. Yüzyılın başında sinema büyük bir iş haline gelirken, patent tekeli mücadelesi yoğunlaştı. Dönemin dokuz büyük yapımcısı, 1909'da Motion Pictures Patents Company'de haklarını birleştirdi. Bu konsorsiyum, 35mm filmin Bell & Howell spesifikasyonlarına göre standartlaşmasını sağladı. Aynı yıl Paris'teki Congrès International des Editeurs de Films tarafından da kabul edildi ve Eastman Kodak ana film tedarikçisi oldu.
Sinema endüstrisinin erken dönemlerinde yaşanan patent savaşları ve teknik zorluklara rağmen 35mm film boyutunun evrensel bir standart haline gelmesi, sinematografinin gelişimini ve yaygınlaşmasını temelden şekillendirmiştir.