Python'ın standart kütüphanesindeki re modülünü kullanırken, düzenli ifadelerde string'in başlangıcını ve sonunu belirtmek için kullanılan ^ ve $ karakterleri beklenmedik davranışlara yol açabilir. Özellikle ^Hello$ gibi bir ifade, sadece "Hello" string'ini değil, aynı zamanda "Hello\n" gibi sonunda yeni satır karakteri olan string'leri de eşleştirebilir. Bu durum, çoğu zaman geliştiricilerin istemediği bir yan etki olup, hassas string eşleştirmelerinde hatalara neden olabilir.
Bu sorunu çözmek için \A ve \z karakterleri önerilmektedir. \A string'in kesin başlangıcını, \z ise string'in kesin sonunu (sonundaki yeni satır karakterini eşleştirmeden) belirtir. Tarihsel olarak, \z karakteri Python ve ECMAScript dışındaki çoğu düzenli ifade uygulamasında string sonunu yeni satır olmadan eşleştirmek için kullanılabilirken, Python'da bu durum yakın zamana kadar geçerli değildi. Ancak Python 3.14 ile birlikte \z desteği eklenmiş olup, bu da onu string sonunu yeni satır olmadan eşleştirmek için evrensel bir öneri haline getirme yolunda önemli bir adımdır.
Python 3.13 ve önceki sürümleri kullanan geliştiriciler için, \Z (ki bu \z için bir takma addır) geçici bir çözüm olarak işlev görebilir. Ancak, \Z'nin davranışının farklı düzenli ifade uygulamaları arasında tutarsızlık gösterdiğini unutmamak önemlidir. Örneğin, ECMAScript, Golang ve Rust gibi diller \Z'yi desteklemezken, PHP, Java ve .NET gibi dillerde \Z aslında sondaki yeni satırları eşleştirebilir. Bu nedenle, farklı platformlarda tutarlı davranış sağlamak için dikkatli olmak ve mümkün olduğunca \A ve \z kullanımına yönelmek en iyisidir.
Python 3.14 ile gelen `\z` desteği, düzenli ifadelerde string sonu eşleştirmelerini daha tutarlı ve hatasız hale getirerek geliştiricilerin işini kolaylaştıracak.