Yazar, "Parse, Don't Validate" (Ayrıştır, Doğrulama) sloganını, tip odaklı tasarımın (type-driven design) özünü açıklamak için kullandığı yeni bir yaklaşım olarak sunuyor. Bu yaklaşım, yazılım geliştiricilerin, özellikle statik tipli dillerde, kodlarını daha güvenli ve öngörülebilir hale getirmelerine yardımcı olmayı hedefliyor. Geleneksel olarak, bir veriyi sadece doğrulamak yerine, onu belirli bir tipe ayrıştırmak, verinin geçerliliğini ve yapısını baştan sona garanti altına almanın daha etkili bir yolu olarak öne sürülüyor. Bu, hataların çalışma zamanında değil, derleme zamanında yakalanmasını sağlayarak daha sağlam sistemler oluşturulmasına olanak tanıyor.
Makale, statik tip sistemlerinin bir fonksiyonun uygulanabilirliğini sorgulama yeteneğini vurguluyor. Örneğin, Haskell'deki Void tipi üzerinden, hiçbir değer içermeyen bir tipi döndüren bir fonksiyonun uygulanamaz olduğunu gösteriyor. Daha gerçekçi bir örnek olarak, bir listenin ilk elemanını döndüren head fonksiyonunu inceliyor. Tip sistemi, boş liste ([]) durumunda bu fonksiyonun tanımlı olmadığını, yani "kısmi" (partial) olduğunu belirtiyor. Bu durum, dinamik tipli dillerden gelen geliştiriciler için kafa karıştırıcı olsa da, statik tiplerin bir fonksiyonun tüm olası girdiler için geçerli olup olmadığını anlamamıza yardımcı olduğunu gösteriyor.
Kısmi fonksiyonları "toplam" (total) hale getirmenin yolları da tartışılıyor. Bu, fonksiyonun tüm olası girdiler için bir çıktı sağlamasını veya hatayı açıkça ele almasını gerektirir. Bu yaklaşım, kodun daha eksiksiz ve hatasız olmasını sağlar çünkü geliştirici, her senaryoyu baştan düşünmeye zorlanır. Sonuç olarak, "Parse, Don't Validate" ilkesi, veriyi sadece doğrulamak yerine, onu anlamlı ve güvenli bir tipe dönüştürerek, yazılımın genel kalitesini ve güvenilirliğini artırmayı amaçlayan güçlü bir tip odaklı tasarım felsefesini temsil ediyor.
Bu ilke, statik tip sistemlerini kullanarak yazılım geliştirmede daha güvenilir ve hatasız kod yazmanın temel bir yolunu sunuyor.