Otomotiv mühendisliğinin ilk yıllarından itibaren motor konfigürasyonları üzerine birçok deneme yapıldı. Mühendisler, en iyi performansı ve karakteri sunacak düzeni bulmak için çeşitli yollar denedi. Zamanla, çoğu üretici, dört silindire kadar sıralı (inline) ve sekiz veya daha fazla silindir için V düzenini standart olarak kabul ederken, altı silindirli motorlar için durum daha az netti. Subaru ve Porsche gibi markalar yatay boxer motorları tercih etse de, genel kanı bu yöndeydi.
1980'ler ve 90'larda V6 motorlar kompakt yapıları ve üretim kolaylıkları nedeniyle geniş çapta benimsenmiş ve birçok büyük üreticinin tercihi haline gelmişti. Ancak BMW gibi bazı markalar, sıralı altı silindirli (inline-six) motorlara olan bağlılıklarını sürdürdü. Nissan'ın efsanevi RB serisi, Toyota'nın JZ motorları ve Jeep Cherokee'deki 4.0 litrelik üniteler gibi önemli örnekler de bu dönemde inline-six gücünü temsil ediyordu. Hatta Mercedes bile bir dönem inline-six motorlarından vazgeçmeyi düşünmüştü.
Son yıllarda ise otomobil endüstrisinde dikkat çekici bir trend gözlemleniyor: birçok üretici, geçmişte V6 motorlara yönelmiş olsalar bile, yeniden inline-six motorlara dönüş yapıyor. Bu geri dönüşün temelinde, inline-six motorların sunduğu doğal denge, titreşimsiz çalışma, daha pürüzsüz güç dağıtımı ve potansiyel olarak daha iyi yakıt verimliliği gibi avantajlar yatıyor. Bu durum, BMW gibi markaların uzun yıllardır savunduğu inline-six felsefesinin haklılığını ortaya koyuyor ve modern otomotiv dünyasında bu motor tipinin yeniden yükselişine işaret ediyor. Bu motorların pürüzsüzlüğü ve modülerliği, özellikle hibrit sistemlerle entegrasyonu kolaylaştırmasıyla da öne çıkıyor.
Otomotiv sektöründe V6 motorların egemenliğinin ardından, inline-six motorların denge ve verimlilik avantajları nedeniyle yeniden popülerlik kazanması, mühendislik tercihlerindeki döngüsel değişimi gösteriyor.