İkinci Dünya Savaşı sırasında, Avrupa'daki motorlu taşıtların çoğu yakıt kıtlığı nedeniyle odun gazı kullanacak şekilde dönüştürüldü. Odun gazlı araçlar, benzinli muadillerine göre daha az estetik olsalar da şaşırtıcı derecede verimli ve ekolojik bir alternatif sunuyordu; menzilleri elektrikli araçlarla kıyaslanabilirdi. Günümüzde artan yakıt fiyatları ve küresel ısınma, bu neredeyse unutulmuş teknolojiye olan ilgiyi yeniden canlandırdı; dünya genelinde birçok kişi kendi yapımı "woodmobile"larıyla dolaşıyor.
Odun gazlaştırma, organik materyali yüksek ısı altında yanıcı bir gaza dönüştürme sürecidir. Bu teknoloji, 1870'lerde sokak aydınlatması için kullanıldıktan sonra, 1920'lerde Alman mühendis Georges Imbert'in mobil jeneratör geliştirmesiyle araçlara uyarlandı. Imbert jeneratörü 1931'den itibaren seri üretime geçti ve 1930'ların sonunda Avrupa'da yaklaşık 9.000 odun gazlı araç kullanılıyordu.
İkinci Dünya Savaşı sırasında fosil yakıtların karneye bağlanmasıyla odun gazlı araçlar hızla yaygınlaştı. Savaşın sonunda sadece Almanya'da yaklaşık 500.000 araç bu sistemle çalışıyordu. Kamyonlar, otobüsler, traktörler ve hatta bazı tanklar dahil olmak üzere bir milyondan fazla araç odun gazıyla kullanıldı. Savaş sonrası benzin yeniden erişilebilir hale geldiğinde teknoloji hızla unutuldu. Ancak günümüzde, yakıt maliyetleri ve çevresel kaygılar, amatör mühendislerin standart araçları odun gazlı sistemlere dönüştürmesiyle bu eski çözümün yeniden keşfedilmesine yol açtı.
Fosil yakıtlara alternatif arayışında, geçmişte başarıyla kullanılmış ancak unutulmuş bir teknolojinin günümüz sorunlarına potansiyel bir çözüm sunabileceğini gösteriyor.