Ev bilgisayarları çağının başlangıcından itibaren bilgisayar korsanlığı, özellikle 1970'lerin sonları ve 1980'lerin başlarında yaygın bir sorun haline geldi. Kartuş tabanlı oyun sistemleri, üretim maliyetleri nedeniyle korsanlıktan büyük ölçüde etkilenmezken, 8-bit ev bilgisayarlarında ses kasetlerinin ucuzluğu, orijinal medyayı kopyalamayı oldukça kolaylaştırdı. Bu durum, yazılım üreticilerini değerli fikri mülkiyetlerini korumak için disk kopyalama yazılımlarını yanıltacak özel yükleyiciler geliştirmeye itti.
DOS ve IBM PC'nin ilk dönemlerinde, hem oyunlar hem de ticari yazılımlar benzer kopya koruma zorluklarıyla karşılaştı. "PC Booter" olarak bilinen bazı oyunlar, doğrudan özel disketlerden önyüklenerek çalışıyordu ve işletim sistemi gerektirmiyordu. Bu diskler genellikle standart DOS formatından farklı sayıda iz ve/veya sektör içerdiğinden, DOS altında okunamaz veya kopyalanamazdı. Bu yaklaşım, oyunların sistem kaynaklarını tam olarak kullanmasına olanak tanırken, sabit disklerin yaygınlaşması ve kullanıcıların oyunları sabit diske yükleme isteğiyle birlikte zamanla terk edildi.
1980'lerin ortalarından sonlarına doğru, "anahtar disk" (key disk) koruması popüler hale geldi. Bu oyunlar bir işletim sistemi gerektiriyordu ancak programın çalışmasına izin vermeden önce disket sürücüsünde özel bir anahtar diskin varlığını kontrol ederdi. DISKCOPY gibi komutlarla yapılan birebir kopyalar bile genellikle işe yaramazdı, çünkü orijinal diskte gizlenmiş, benzersiz tanımlayıcı bilgiler kopyada eksik kalırdı. Bu, üreticilerin korsanlığı önlemek için kullandığı karmaşık yöntemlerden sadece biriydi.
MS-DOS dönemindeki oyun kopya koruma yöntemleri, yazılım korsanlığına karşı geliştirilen yaratıcı çözümlerin ve teknolojik evrimin önemli bir parçasını oluşturuyordu.