Yeni bir araştırma, memelilerin dinozorlar çağının sona ermesinden bu yana en az 12 kez bağımsız olarak karınca ve termit yiyiciye dönüştüğünü ortaya koydu. Evolution dergisinde yayımlanan bulgulara göre, yaklaşık 66 milyon yıl önce başlayan Senozoik dönemden itibaren memeliler, karınca ve termitlerle beslenmek için özel adaptasyonlar geliştirdi. Bu beslenme stratejisine "mirmekofaji" adı veriliyor ve K-Pg yok oluşu ile kuş olmayan dinozorların ortadan kalkmasının ardından ekosistemlerin yeniden şekillenmesiyle ortaya çıktı. Bu durum, karınca ve termit kolonilerinin dünya genelinde hızla yayılmasına zemin hazırlayarak belirli türlerde beslenme biçimlerinde köklü değişikliklere yol açtı.
Araştırmanın baş yazarı Phillip Barden, bu dramatik diyetin tüm bilinen memeli türleri arasında nasıl evrildiğine dair ilk kapsamlı inceleme olduğunu belirtiyor. Barden, karınca ve termitlerin son 50 milyon yıldır çevreyi şekillendiren ve türlerin yüzünü değiştiren güçlü bir seçilim baskısı olduğunu vurguluyor. Günümüzde 200'den fazla memeli türü karınca ve termit yese de, sadece dev karıncayiyenler, aardvarklar ve pangolinler gibi yaklaşık 20 gerçek mirmekofaj, uzun yapışkan diller, özel pençeler, mide yapıları ve azalmış veya eksik dişler gibi özelleşmiş özelliklere sahip. Bu türler, tek besin kaynakları olarak günde binlerce böceği verimli bir şekilde tüketebiliyor.
Araştırma ekibi, memelilerin bu özellikleri ne sıklıkta ve ne zaman evrimleştirdiğini anlamak için yaklaşık bir asırlık doğal tarih kayıtları, koruma raporları, taksonomik tanımlamalar ve diyet veri setlerinden yararlanarak 4.099 memeli türü için beslenme verilerini derledi. Çalışmanın ortak yazarı Thomas Vida, bu kadar çok memelinin beslenme verilerini toplamanın zorluğunu ancak memeli dünyasındaki diyet ve ekolojilerin çeşitliliğini aydınlattığını belirtiyor. Mirmekofajların ortak özelliklerinden biri neredeyse doymak bilmez bir iştaha sahip olmalarıdır; karınca ve termitler enerji açısından o kadar düşüktür ki, numbat gibi küçük bir hayvanın bile günde yaklaşık 20.000 termit yemesi gerekirken, bir aardwolf tek bir gecede 300.000'e kadar avlanabilir.
Memelilerin karınca ve termit yeme alışkanlıklarının, dinozorların yok oluşu sonrası ekosistem değişiklikleriyle tetiklenen ve türlerin fiziksel özelliklerini derinden etkileyen güçlü bir evrimsel baskı sonucu ortaya çıktığını gösteriyor.