İran, son yıllarda toplumsal olaylar ve protestolar sırasında internet erişimini kısıtlamasıyla uluslararası alanda dikkat çekmiştir. Bu durum, bir devletin kendi vatandaşlarının bilgiye erişimini nasıl tamamen veya kısmen engelleyebileceğine dair önemli bir örnek teşkil etmektedir. Genellikle bu tür kapatmalar, belirli bölgelerdeki mobil veri ağlarının devre dışı bırakılmasıyla başlar, ardından sabit hat internet erişimini de kapsayacak şekilde genişleyebilir. Teknik olarak, bu süreç genellikle ülke içindeki internet servis sağlayıcılarına (İSS) verilen direktiflerle gerçekleşir. İSS'ler, uluslararası ağ geçitleriyle olan bağlantılarını keserek veya belirli IP adreslerine ve alan adlarına erişimi engelleyerek internet trafiğini durdurur. Bu, BGP (Border Gateway Protocol) yönlendirmelerinin manipülasyonu veya DNS (Domain Name System) filtrelemesi gibi yöntemlerle gerçekleştirilebilir.
İnternet kapatmanın etkileri, sadece bilgi akışının engellenmesiyle sınırlı kalmaz; aynı zamanda ekonomik faaliyetleri durma noktasına getirir ve sosyal yaşamı derinden etkiler. Vatandaşlar, dış dünya ile iletişim kurma, haberleşme ve protestoları organize etme yeteneklerini kaybederken, işletmeler de online işlemlerini gerçekleştiremez hale gelir. İran'ın bu stratejisi, özellikle muhalif sesleri bastırmak ve kamuoyunun uluslararası gelişmelerden izole edilmesini sağlamak amacıyla kullanılmıştır. Bu tür eylemler, dijital haklar ve ifade özgürlüğü konularında ciddi endişelere yol açmakta ve internetin temel bir insan hakkı olup olmadığına dair tartışmaları alevlendirmektedir.
Bir devletin interneti kapatma yeteneği, hem sivil özgürlükler hem de küresel dijital ekonomi üzerinde derin ve yıkıcı etkilere sahip olabilir.