Makale, yazarın Prag'daki Franz Kafka'nın mezarına olan kişisel yakınlığıyla başlıyor ve Kafka'nın eserlerinin yakılmasını vasiyet etmesine rağmen günümüzdeki şöhretinin ironik bir portresini çiziyor. Yazar, Kafka'nın mezarını ziyaret ettiğinde veya onun adını taşıyan sayısız işletmeyi gördüğünde, yazarın bu durumdan hiç hoşlanmayacağını düşündüğünü belirtiyor. Kafka'nın en yakın arkadaşı Max Brod'a tüm eserlerini "okunmadan" yakmasını söylemiş olması, onun kamusal alanda bu denli yer almasına kesinlikle karşı çıkacağını ima ediyor.
Günümüz Prag'ında Kafka'nın adını taşıyan birçok yer ve ürün bulunuyor. Doğduğu evin yerinde artık 2.500 dolarlık sınırlı üretim Kafka saatleri satan lüks bir mağaza var. Şehirde Kafka Müzesi, Franz Kafka Kitapçısı, Kafka Hummus Café ve hatta Kafka Ink dövme salonu gibi sayısız işletme mevcut. Kitapları her kitapçının ön raflarında sergileniyor; özellikle Felice ve Milena'ya yazdığı mektuplar, genç kadınlar tarafından "işkence görmüş bir romantikin aşk mektupları" olarak görülerek büyük ilgi görüyor. Ayrıca, Çek sanatçı David Černý tarafından tasarlanan ve turistlerin selfie çekmek için akın ettiği 42 dönen paslanmaz çelik levhadan oluşan devasa kinetik heykel "Franz Kafka'nın Başı" gibi birçok heykel ve anıt da şehirde yer alıyor.
Yazar, Kafka'nın kişiliğinin ve vasiyetinin, onun adının ve imajının bu denli ticarileşmesiyle çeliştiğini vurguluyor. Kafka'nın ölümünden sonra bile babasından kaçamadığı gibi, eserlerinin yakılması yönündeki isteğine rağmen ticari bir markaya dönüşmesinden de kaçamadığına dikkat çekiliyor. Bu durum, edebi mirasın modern tüketim kültürüyle nasıl iç içe geçtiğini ve bir yazarın kişisel tercihlerinin ötesinde nasıl bir fenomene dönüşebileceğini gözler önüne seriyor.
Edebiyat dünyasının en önemli figürlerinden Franz Kafka'nın eserlerini yakma vasiyetine rağmen, adının ve imajının modern tüketim kültürü içinde nasıl bir markaya dönüştüğünü çarpıcı bir şekilde gözler önüne seriyor.