Gündelik algımızda zaman, geçmişten geleceğe doğru akan, geri döndürülemez ve gerçekliğin en temel unsuru gibi görünür. Ancak yüz yılı aşkın süredir fizik, zamanın ne olduğu konusunda net bir tanım yapma mücadelesi veriyor. Bu durum, bilimin en derin sorunlarından bazılarının merkezinde yer alıyor. Modern fizik, Albert Einstein'ın genel görelilik teorisi (gezegenler gibi büyük nesnelerin hareketini ve kütleçekimini açıklar) ve kuantum mekaniği (atomlar ve parçacıklar dünyasını yönetir) gibi farklı çerçevelere dayanır. Her iki teori de zamana ihtiyaç duysa da, onu birbiriyle uyumsuz şekillerde ele alır.
Einstein, zamanın evrensel olmadığını, kütleçekimi ve harekete bağlı olarak farklı hızlarda aktığını göstererek zaman algımıza ilk büyük darbeyi vurdu. Zaman, uzayla birlikte uzay-zaman adı verilen dört boyutlu esnek bir yapıya dönüştü. Kuantum mekaniği ise durumu daha da garipleştirdi; zamanı açıklamak yerine, sistemlerin zamana göre nasıl evrildiğini tanımlayan dışsal bir parametre olarak kabul etti. Yani, zaman teorinin dışında duran bir arka plan saati gibiydi.
Fizikçiler, bu temel teorileri birleştirmeye çalışırken (her şeyin teorisi olarak bilinen birleşik bir teori oluşturma hedefiyle), zaman genellikle beklenmedik şekillerde davranır: bazen uzar, bazen yavaşlar, bazen de tamamen ortadan kaybolur. Kuantum seviyesinde kütleçekimini tanımlama girişimlerinde, zaman temel denklemlerden bir parametre olarak tamamen kaybolabilir ve evren donmuş, değişime atıfta bulunmayan denklemlerle tanımlanmış gibi görünebilir. Bu paradoks "zaman problemi" olarak bilinir ve birleşik bir fizik teorisi oluşturmanın önündeki en önemli engellerden biridir. Yeni yaklaşımlar, zamanın gerçekliğin temel bir özelliği olmayabileceğini öne sürüyor.
Fizikteki temel teorilerin zamanı farklı ele alması ve birleşik bir teori oluşturma çabalarında zamanın ortadan kaybolması, gerçekliğin en temel unsurlarından biri olarak kabul ettiğimiz zaman kavramını kökten sorgulatıyor.