Yazılım Tasarımı Artık Daha Ucuz

Fiziksel dünyada bir ürünün iki temel maliyeti vardır: tasarım ve üretim. Tasarım, parçanın çizimini yapmayı, üretim ise fiziksel olarak oluşturmayı ifade eder. Her ikisi de pahalı olduğundan, fiziksel ürünler genellikle standart parçalardan (cıvatalar, kirişler vb.) bir araya getirilir. 3D baskı, üretimi ucuzlatarak özel amaçlı parçaların tek parça halinde üretilmesini mümkün kıldı, ancak kaliteden ödünler verdi.

Yazılım dünyasında ise başlangıçtan beri tek bir maliyet kalemi vardı: tasarım. Derleme ve kopyalama gibi üretim süreçleri her zaman ucuz olmuştur. Ancak tasarım, emek yoğun bir süreç olduğu için pahalıydı. Bu durum, yazılımın da fiziksel üretimdeki gibi standart parçalar (kütüphaneler, framework'ler, paket yöneticileri) kullanarak geliştirilmesi eğilimini doğurdu. Bu yaklaşım, node_modules gibi devasa bağımlılık yığınlarına veya go.mod gibi daha düzenli bileşen kütüphanelerine yol açtı. Ancak bu durum, tasarımı mevcut parçalara uyarlamayı, "tutkal kodu" yazmayı, başkalarının hatalarını devralmayı ve bağımlılık çakışmalarıyla uğraşmayı gerektirerek sistemleri daha karmaşık ve kırılgan hale getirdi. Her şeyi sıfırdan yazmak çok pahalı olduğu için bu maliyetler kabul edildi.

Makine imalatında, bir iş parçasını belirli bir işlem sırasında yerinde tutan "jig"ler, tek kullanımlık araçlardır. 3D baskıdan önce pahalı olan bu jig'ler, artık küçük atölyelerin bile her iş için özel fikstürler üretmesini sağladı. Yazılımda da benzer "jig"ler bulunur: veri formatı dönüştürücüler, tek seferlik test araçları, log analizörleri veya veri içe/dışa aktarıcılar. LLM destekli kodlama, bu tür "jig"lerin maliyetini büyük ölçüde düşürdü. Eskiden yazmaya değmeyen bu araçlar, artık kolayca üretilip kullanıldıktan sonra atılabiliyor. Bu durum, yazılım tasarımının maliyet yapısını temelden değiştirerek, daha önce mümkün olmayan özelleştirilmiş çözümlerin önünü açıyor.