Yazılım geliştirmede "ratchet" adı verilen mekanizma, bir kod tabanındaki istenmeyen kod kalıplarının yayılmasını önlemek ve zamanla ortadan kaldırmak için kullanılan basit bir otomasyon aracıdır. Bu mekanizma, belirli kod kalıplarının (genellikle kullanımı bırakılması istenen metod isimleri gibi düz metin dizileri) tüm kod tabanındaki mevcut örneklerini sayan bir betik olarak işler. Eğer betik, belirlenen eşikten daha fazla örnek sayarsa bir hata yükseltir ve bu kalıbın neden istenmediğini açıklar. Tersine, eğer çok az örnek sayarsa, geliştiriciyi tebrik eder ve beklenen sayıyı düşürmesi için yönlendirir. Bu sayede, istenmeyen kodun kopyala-yapıştır yoluyla çoğalması engellenirken, mevcut örneklerin sayısı kademeli olarak azaltılmaya çalışılır.
Bu "ratchet" betiği kasıtlı olarak oldukça basittir. Beklenen sayılar doğrudan betiğin içine kodlanmıştır ve taranan "pattern"ler, karmaşık yazılım tasarım kalıpları yerine basit metin dizileridir. Genellikle, kullanılan üçüncü taraf kütüphanelerdeki belirli metodların isimleri gibi, genel kullanım için uygun ancak projenin kendi özel bağlamında terk edilmesi istenen yapılar hedeflenir. Betik, kaynak kodu ayrıştırmak yerine temel dize eşleştirme yapar, bu da yorumlarda veya dize değişmezlerinde geçen yasaklı terimler gibi bazı kenar durumları göz ardı edebileceği anlamına gelir. Mekanizma, mevcut istenmeyen kodları aktif olarak kaldırmayı doğrudan teşvik etmese de, yeni örneklerin oluşumunu etkili bir şekilde durdurur.
Yazar, gelecekte betiği düzenli ifade eşleştirmelerini destekleyecek şekilde yükseltmeyi, daha açıklayıcı hata mesajları sunmayı ve beklenen sayıları otomatik olarak düşürmeyi planlamaktadır. Ayrıca, daha tutarlı bir arayüz, yeni sezgisel kurallar ekleme, taranacak veya göz ardı edilecek dosyaları yapılandırma gibi özelliklerle standart bir linter'a daha yakın hale getirilebileceğini belirtir. Ancak, yazar aynı zamanda böyle basit bir aracı aşırı geliştirmenin ve sürdürmenin gereksiz zaman ve enerji kaybına yol açabileceği konusunda da uyarıda bulunarak, aracın temel amacına sadık kalmanın önemini vurgular.
Bu mekanizma, yazılım projelerinde teknik borcun birikmesini önleyerek kod kalitesini sürdürülebilir bir şekilde artırmaya yardımcı olur.