Monarch şirketinin mühendislik ekibine yönelik hazırladığı bu iç memo, yapay zekanın yazılım mühendisliği süreçlerini nasıl değiştirdiğine dair bir felsefe sunuyor. Şirket, yapay zekanın üretkenliği ve kaliteyi artırma potansiyeline inansa da, "en ileri teknolojinin (bleeding edge)" sürekli peşinden koşmanın getireceği zorluklara dikkat çekiyor. Bu zorluklar arasında, sürekli değişen araçlar nedeniyle yaşanan "thrash" (kaos, verimsizlik) ve hızla gelişen yapay zeka pazarındaki güvenlik açıkları bulunuyor. Monarch, ürünlerinin güven, güvenlik ve gizlilik üzerine kurulu olduğunu vurgulayarak, bu konularda taviz verilemeyeceğini belirtiyor.
Bu nedenle, Monarch mühendislik organizasyonu olarak "en ileri teknolojinin bir adım gerisinde" kalmayı tercih ediyor. Yani, yeni araçları ve teknolojileri ancak biraz daha olgunlaştıktan ve sahada test edildikten sonra benimsiyorlar. Ancak bu yaklaşım, en son gelişmeleri takip etmeyi bırakmak anlamına gelmiyor. Aksine, organizasyon olarak keşfe zaman ve kaynak ayıracaklar, ekip üyelerini prototipler ve hackathon'lar gibi güvenli ortamlarda keşif yapmaya teşvik edecekler ve öğrenilenleri (araçlar, iş akışları, prompt'lar, ipuçları, başarısızlıklar) paylaşmalarını bekleyecekler.
Felsefenin bir diğer önemli ayağı ise "işin sahiplenilmesi" prensibi. Yapay zeka kullanılsın veya kullanılmasın, bir işin altında mühendisin adı varsa, o işin kalitesinden mühendis sorumludur. Yapay zeka tarafından üretilen kod veya belgeler dahi olsa, nihai kalite kontrolü ve sorumluluk insana aittir. Yapay zekanın hesap verebilirliği, zanaatına karşı gururu veya yanlış yapmaktan utanması olmadığı için, bu sorumluluğu üstlenecek olan mühendislerdir. Kalite kontrolü yapılmadan çok fazla içerik üretmek, yükü ekip arkadaşlarına veya daha kötüsü kullanıcılara kaydırmak anlamına gelecektir.
Yapay zeka çağında yazılım geliştirme ekiplerinin, yenilikçilik ile güvenlik ve sürdürülebilirlik arasında denge kurarak nasıl ilerlemesi gerektiğine dair pratik bir yol haritası sunuyor.