Yazar, köpeği Gabby'nin bakımının ne kadar zaman aldığından ve bazı görevleri dış kaynaklara aktarma arzusundan bahsederek konuya giriyor. Bu durumu, yazılım geliştirmede Büyük Dil Modelleri'nin (LLM) artan rolüyle paralellik kurarak açıklıyor. Tıpkı köpeğinin öğleden sonra yürüyüşünü bir köpek gezdiriciye bırakması gibi, kod yazımındaki sıkıcı ve tekrarlayan kısımları da LLM'lere devretmenin cazibesinden bahsediyor. Ancak, köpeğini sevmekten keyif aldığı gibi, yazdığı yazılımın iç işleyişini anlamaktan da büyük bir zevk aldığını vurguluyor.
LLM'lerin kod üretimindeki yeteneklerinin, yıllarca geliştirilen bazı programlama becerilerinin değerini azalttığını belirtiyor. Otomatik kod üretimi sayesinde hızlı kod yazma veya Vim gibi araçlardaki ustalık gibi yeteneklerin artık eskisi kadar kritik olmadığını ifade ediyor. Yazar, kodun "öğleden sonra yürüyüşünü" LLM'lere bırakmanın heyecan verici olduğunu kabul etse de, bu süreçte "anlamayı atlama" olasılığının kendisi için rahatsız edici olduğunu dile getiriyor. Ona göre, bu "anlamayı atlama" durumu, köpeğini sevmekten vazgeçmeye benziyor.
Makale, insanların anlama arzusunun sadece bir görev veya maliyet olmaktan öte, temel bir insani deneyim olduğuna dikkat çekiyor. Bartosz Ciechanowski'nin blogu veya Primitive Technology gibi örneklerle, gereksiz olsa bile bir şeyi anlamanın getirdiği keyfi vurguluyor. Yazar, kendi blogunda da bu "anlama" tutkusunu paylaştığını ve okuyucularının da bu deneyimden keyif almasını umduğunu belirtiyor. LLM'lerin gelecekteki etkileri hakkında kesin bir yargıda bulunmasa da, bu teknolojinin yazılım geliştirme ve bilgi paylaşımı üzerindeki derin etkilerini sorguluyor ve kendi "anlama" tutkusunun devam etmesini diliyor.
Yapay zeka araçlarının yazılım geliştirmedeki rolü artarken, temel mühendislik prensiplerini ve kodun iç işleyişini anlama arzusunun, üretkenlik kaygılarının ötesinde bir değer taşıdığına dikkat çekiyor.