Makale, yazarın bilişim sektöründeki güncel yapay zeka (YZ) tartışmalarına yönelik derin hayal kırıklığını dile getiriyor. Yazar, Tailwind ve Laracast'tan Jeffrey Way'in bir videosunu örnek göstererek, YZ'nin iş dünyası üzerindeki yıkıcı etkilerini ve YZ kod yardımcılarıyla çalışmaya alışma sürecindeki kişisel mücadeleleri ele alıyor. Way'in şirketinin yarısını işten çıkarmak zorunda kalması ve "olan bu" diyerek kod kalitesinden ödün vermeyi kabullenmesi, yazarın eleştirdiği "bencil" yaklaşımın bir yansıması olarak sunuluyor. Yazar, programcı olmanın anlamındaki bu tektonik değişimi kabul veya reddetmenin ötesinde, YZ kodlamasına yönelik tartışmaların neredeyse tamamının "ben" merkezli olmasından, yani geliştiricinin kişisel deneyimleri, işten çıkarılmalar veya YZ'ye uyum sağlama gibi konular etrafında dönmesinden rahatsızlık duyduğunu belirtiyor.
Yazar, bu "bencil" bakış açısının aksine, YZ kodunun toplum üzerindeki daha geniş etkilerinin neredeyse hiç konuşulmadığına dikkat çekiyor. Özellikle, büyük dil modellerinin (LLM'ler) interneti etik olmayan yollarla kazıması, sunuculara zarar vermesi ve telif hakkı ihlalleri üzerine inşa edilmesi gibi ciddi sorunlara vurgu yapıyor. OpenAI'dan Sam Altman'ın bile LLM'lerin telif hakkı ihlali olmadan var olamayacağını açıkça kabul ettiğini hatırlatıyor. Yazar ve birçok Özgür Yazılım geliştiricisi, Adil Kullanım (Fair Use) ilkesinin bu duruma uygulanmadığını savunurken, OpenAI ve Anthropic gibi şirketlerin açık kaynak kodlarını, copyleft lisanslarını ihlal etme pahasına modellerini eğitmek için kullanmasından duyduğu endişeyi dile getiriyor. Bu durumun, risk sermayesi (VC) destekli şirketler tarafından yapıldığı için göz ardı edilmesine tepki gösteriyor.
Yapay zeka teknolojilerinin yaygınlaşmasıyla ortaya çıkan tartışmaların, bireysel faydaların ötesinde veri etiği, telif hakları ve açık kaynak lisansları gibi toplumsal ve etik boyutları da içermesi gerektiği vurgulanmaktadır.