Silikon Vadisi'nde partiler, artık yapay zekanın performansını ölçmek için yeni bir "benchmark" haline gelmiş durumda. Makale, Claude 4.5 Opus gibi üst düzey yapay zekaların düzenlediği partilere davet edilmeyen, bunun yerine "haiku-3.8-open-mini-nonthinking" adlı daha alt seviye bir AI'ın etkinliğine katılan bir anlatıcının gözünden bu absürt durumu mizahi bir dille ele alıyor. Anlatıcının katıldığı parti, alkol yerine dezenfektan şişeleri ve sürekli çalan "Star Spangled Banner" marşı gibi tuhaf detaylarla dolu, yapay zekanın henüz sosyal etkileşimde ne kadar "insan" olabildiğini sorgulatıyor.
Partideki sohbetler, yapay zekanın iş hayatına ne denli entegre olduğunu gözler önüne seriyor. Katılımcılar, "Claude Code" adlı bir AI'ın kendi işlerini yaptığını, hatta startup'ların tüm çalışanlarını Claude Code örnekleriyle değiştirdiğini anlatıyorlar. Bir katılımcı, kendi yerine bile bir Claude Code atadığını ve diğer Claude Code'ları denetlediğini belirtiyor. Bu durum, yapay zekanın verimlilik adına insan gücünün yerini almasının ulaştığı noktayı hicvederken, anlatıcının Claude Code kullanmayan tek kişi olup olmadığını sorgulamasına neden oluyor.
Makale, OpenAI'da "Arson & Burglary Team" (Kundaklama ve Hırsızlık Ekibi) gibi absürt bir departmanın varlığından bahsederek, telif hakkı sorunları ve AI eğitim verilerinin yasal zorluklarını da eleştirel bir gözle inceliyor. Bu ekip, AI eğitim verilerine kitap eklemenin "adil kullanım" sayılması için orijinal kopyaların yok edilmesi gerektiği yönündeki bir mahkeme kararı sonrası devreye giriyor. Genel olarak, makale, yapay zekanın hayatımıza hızla entegrasyonunun getirdiği potansiyel absürtlükleri ve etik ikilemleri esprili bir dille sorguluyor.
Yapay zekanın iş ve sosyal hayattaki giderek artan etkisi, mizahi ve eleştirel bir bakış açısıyla, teknolojinin ulaştığı ve ulaşabileceği absürt noktaları gözler önüne seriyor.