Yazar, 2024'te büyük dil modellerini (LLM'ler) yazılım geliştirmede uygunsuz "oyuncaklar" olarak görüyordu. Klavyeyi ele geçiren ve anlamsız kodlar üreten "hiperaktif bir beş yaşındaki çocuk" benzetmesiyle eleştiriyordu. En saygı duyduğu mühendisler de LLM'lerin halüsinasyonları, hataları ve genel yetersizliklerinden etkilenmemişti.
Ancak 2025'te önemli bir değişim yaşandı. Yazar, Claude Code gibi araçların gelişimiyle birlikte, artık kodunun yaklaşık %90'ını yapay zekaya yazdırdığını belirtiyor. Manuel kod yazmak yerine, bir markdown spesifikasyonu oluşturup Claude ile plan modunda çalışarak çoğu işi ona yaptırmanın daha mantıklı hale geldiğini fark etti. Hatalar devam etse de, Cursor Bugbot gibi araçların bu hataları tespit etmesi ve yapay zekanın bunları düzeltmesi, programcının rolünü sorgulatıyor.
Yazar, yapay zeka etrafındaki tartışmaların siyaset gibi "kabileciliğe" dönüştüğünü gözlemliyor. Eskiden "maymun JPEG'leri" satanların aniden yapay zekayı övmesi ve üst yönetimin mühendisleri "yerine koyma" aracı olarak görmesi gibi durumlar, başlangıçtaki şüpheciliğini artırmıştı. Ancak teknolojinin pratik faydaları, kişisel önyargıların ötesine geçerek bakış açısını değiştirdi.
Yapay zeka araçlarının hızla gelişmesi, yazılım geliştirme süreçlerini kökten değiştirirken, bu teknolojinin etrafındaki tartışmaların kutuplaşarak "kabileciliğe" dönüşmesine neden oluyor.