Yazar, kod yazmaktan hala keyif aldığını ancak bu sürecin yapay zeka ile kökten değiştiğini belirtiyor. Artık zamanının çoğunu yapay zeka ajanları ve araçları oluşturarak, modelleri eğiterek ve yapay zekanın ağır işleri yaptığı, kendisinin ise düşünme ve tasarlama görevlerini üstlendiği sistemler kurarak geçirdiğini ifade ediyor. Bu yeni yaklaşımın ona daha fazla keyif verdiğini vurguluyor. Yapay zeka tarafından üretilen kodun rehberlik edilmediğinde kalitesiz olabileceğini, ancak doğru yönlendirme, mimari bilgisi ve takasları anlama ile çoğu geliştiriciden daha iyi kod yazabildiğini belirtiyor.
Yazar, karmaşık bir proje üzerinde çalıştığını ve yapay zekanın dolaşım mantığı, hashing katmanları ve izleyici döngüleri gibi kısımları yazarken, kendisinin mimariyi tasarladığını ve sistemin davranışlarını belirlediğini anlatıyor. Bu sayede, eskiden günler süren işleri saatler içinde tamamlayabildiğini, üstelik prototip değil, iyi mimarili gerçek yazılımlar ürettiğini belirtiyor. Hata ayıklama sürecinin de yapay zeka ajanları sayesinde çok daha hızlı ve verimli hale geldiğini, adeta problem çözme yeteneğinin beş katına çıktığını, sezgisel yönlendirmeyi kendisinin yaptığını ancak ajanların daha hızlı çalıştığını ekliyor.
Yazar, aylardır elle boilerplate kod yazmadığını veya CLI iskeleti oluşturmadığını, bunların hiçbirini özlemediğini ifade ediyor. Ancak bu verimliliği, gerçek yazılım mühendisliğini anlamayan birine açıklamanın zor olduğunu belirtiyor. Yapay zekanın sadece kodu "yürüttüğünü", kendisinin ise "tasarladığını", problemi nasıl ayrıştıracağını, hangi desenleri kullanacağını bildiğini ve modelin yanlış yola saptığında nasıl düzelteceğini bildiğini vurguluyor. Bu sürecin basit bir "prompting" değil, gerçek bir mühendislik olduğunu savunuyor. Sezgisi olmayan birinin aynı şeyi denediğinde "spagetti kod" üreteceğini, çünkü yapay zekanın kötü kararlardan kurtarmadığını, sadece onları daha hızlı yapmaya yardımcı olduğunu belirtiyor. Sonuç olarak, asıl becerinin artık kod yazmak değil, ne inşa edileceğini ve nasıl çalışması gerektiğini bilmek olduğunu, kodun sadece bir çıktı olduğunu ifade ediyor.
Yapay zeka araçlarının yaygınlaşmasıyla yazılım mühendislerinin rolü, kod yazmaktan mimari tasarım ve yapay zeka rehberliğine doğru evriliyor, bu da daha hızlı ve verimli geliştirme süreçleri vaat ediyor.