Yazar, büyük dil modelleri (LLM'ler) ile etkileşimin, uzun süredir anladığı ancak net bir şekilde ifade edemediği şeyleri kelimelere dökmesine yardımcı olduğunu belirtiyor. Bu durum, yeni bir şey öğrenmekten ziyade, "evet, işte bu!" anı gibi bir tanıma hissi yaratıyor. Programcılar ve geliştiriciler olarak, çoğu zaman açıkça ifade edemediğimiz, örtük bir bilgi birikimine sahibiz. Deneyimin dil yerine eylem için verimli kalıplara sıkıştırılması nedeniyle, bir fikri ifade edemediğimizde onu incelemek veya geliştirmek zorlaşır.
LLM'ler tam da bu sorunun tersini çözmek üzere tasarlanmıştır: belirsiz yapıları kelimelere dönüştürmek. İyi bir soru sorduğunuzda ve gelen yanıt sizinle rezonansa girdiğinde, model yeni bir içgörü üretmez. Bunun yerine, sizin kendi iç modelinizle uyumlu olacak şekilde gizli bir yapıyı dile dönüştürür. Bu uyum, tanıma hissini yaratır; fikrin şekli zaten sizde varken, model size temiz bir sözel form sunar. Bir fikir yazılı hale geldiğinde, onunla çalışmak kolaylaşır. Belirsiz sezgiler adlandırılmış ayrımlara, örtük varsayımlar ise görünür hale gelir. Geleneksel yazma da bu etkiyi yaratır, ancak LLM'lerle olan fark hızdır. Yarı oluşmuş düşünceleri sorgulayabilir, kötü formülasyonları atabilir ve çok az sürtünmeyle tekrar deneyebilirsiniz, bu da normalde atlayabileceğiniz bir düşünme biçimini teşvik eder.
Geri bildirim döngüsü de önemlidir. Bir fikrin iyi bir ifadesini gördükten sonra, o dil tarzıyla düşünmeye başlarsınız. Zamanla yazar, artık bir LLM'e ihtiyaç duymadan da bu süreci kendi başına yapabildiğini fark etmiştir. Düşündüğü, hissettiği, inandığı şeyleri ve nedenlerini kesin bir dille ifade etmeye çalışır. Bu anlamda, model doğrudan düşünmesini iyileştirmez; düşünmesi ile dil arasındaki arayüzü geliştirir. Akıl yürütme büyük ölçüde kişinin açıkça temsil edebildiği şeylere bağlı olduğundan, bu iyileşme gerçek bir netlik artışı gibi hissedilebilir. Yazar, bu pratiği ne kadar çok yaparsa, aslında ne düşündüğünü fark etme konusunda o kadar iyi hale geldiğini belirtiyor.
Yapay zeka modelleriyle etkileşim, bireylerin örtük bilgilerini ve yarı oluşmuş düşüncelerini somutlaştırarak daha net ve etkili düşünme becerileri geliştirmelerine olanak tanır.