Yazar, yapay zeka destekli kodlamada "vibe coding" (sezgisel kodlama) yaklaşımının getirdiği sorunları ele alıyor. Bu yöntem, kodun büyük ölçüde yapay zeka tarafından üretilmesi, düzenlenmesi ve test edilmesi anlamına geliyor ancak yazar, bunun kontrolsüz teknik borca yol açtığını belirtiyor. Makale, bu durumu "sihirli cetvel" benzetmesiyle açıklıyor: her ölçümde tanımı hafifçe değişen bir cetvel, küçük yapılar için uygun olsa da, büyük ve karmaşık projelerde istikrarsızlığa neden oluyor. Bu "tolerans hatası", ne kadar otomasyon eklenirse eklensin, temel bir sorun olarak kalıyor.
Otomatik düzeltmelerin bu "tolerans hatasını" gidermekte yetersiz kaldığı vurgulanıyor. Yazar, bunun "merdiven paradoksu"na benzediğini, yani sorunun sürekli yeniden şekillendirilmesine rağmen hassasiyetin artmadığını ifade ediyor. Otomatik süreçler, harici bir sinyal olmadan bilgi ekleyemez veya belirsizliği azaltamaz. Vibe coding, büyük ama hassas olmayan yapılar üretebilir; Büyük Piramitler gibi kaba kuvvetle inşa edilebilecek yapılar için uygunken, bir katedral gibi hassasiyet gerektiren yapılar için farklı bir yaklaşım gerektiğini belirtiyor.
Çözüm olarak "Spec-Driven Development (SDD)" (Şartname Odaklı Geliştirme) öneriliyor. Bu yaklaşımda, detaylı bir şartname yazılır, yapay zeka ile uygulama planı üzerinde yinelemeler yapılır ve ancak bundan sonra kod üretilir. SDD, her ölçümün (kodun) gözden geçirilmesi ve planlama ile yineleme süreçlerinde aktif katılım sayesinde tolerans sorununu çözüyor. Bu yöntem, otomasyondan faydalanırken kodla bağlantıyı sürdürmeyi sağlıyor. Ancak, şartname yazımının zamanla daha da karmaşıklaşan yeni bir sorun yarattığına da değiniliyor.
Yapay zeka destekli kodlamada "vibe coding"in yol açtığı teknik borç ve hassasiyet eksikliği sorununu, "Spec-Driven Development" ile aşmanın yollarını sunuyor.