Hamel.dev blog yazısında, yazar nbdev adlı literate programming ortamını neden kullanmayı bıraktığını açıklıyor. Bir zamanlar nbdev'in en büyük savunucularından biri olan ve yüzlerce projede kullanan yazar, Jupyter notebook'lar içinde kod, dokümantasyon ve testleri tek bir kaynakta birleştiren bu aracın benzersiz iş akışını takdir ediyordu. Ancak yapay zeka kodlama araçlarının yükselişiyle birlikte bu durum değişti. Geleneksel kaynak kodları üzerinde eğitilmiş AI araçları, nbdev'in alışılmadık yapısı nedeniyle zorlanıyor ve notebook düzenlemesi ile nihai kaynak kodu arasındaki farkı ayırt etmekte güçlük çekiyor. Yazar, AI ile "savaşmak" yerine onunla uyumlu çalışabileceği bir ortamda bulunmak istediğini belirtiyor.
Makale, araçların sanıldığı kadar önemli olmadığını da vurguluyor. Literate programming'in temel vaadi olan daha iyi dokümantasyonun, nbdev projelerinde her zaman gerçekleşmediğini fark eden yazar, iyi dokümantasyonun araçlardan ziyade çaba gerektirdiğine inanıyor. Ayrıca, AI'ın kod tabanlarını dokümantasyonsuz okuyabilmesi ve ayrı dokümanların bakımına yardımcı olabilmesi, kod ve dokümanları bir arada tutmanın eski cazibesini azalttı. nbdev'in geliştiricilerden farklı bir sistem benimsemelerini istemesi de işbirliği ve adaptasyon açısından bir engel teşkil ediyor. Günümüzde AI ile işbirliği yapmak vazgeçilmez hale gelirken, nbdev'in getirdiği engeller hem insan hem de AI ile işbirliğini zorlaştırıyor. Yazar, disiplinin geliştiriciden geldiğini ve AI çağında geliştirme alışkanlıklarının değişmesi gerektiğini savunuyor.
Yapay zeka araçlarının yükselişiyle birlikte geliştirme ortamlarına, dokümantasyon pratiklerine ve işbirliği süreçlerine bakış açılarının nasıl değiştiğini gösteriyor.