Stanford Üniversitesi'nden edebiyat profesörü Lea Pao, öğrencilerinin yapay zekaya başvurmadan öğrenmelerini sağlamak için çeşitli yöntemler deniyor. Öğrencilerine şiirler ezberletiyor, resitasyon etkinlikleri düzenliyor ve gerçek dünyadaki sanat eserlerini incelemelerini istiyor. Bu çabaların amacı, öğrencileri öğrenmenin fiziksel deneyimine yeniden bağlamak ve yapay zekanın işlerini yapmasını engellemek. Ancak bu her zaman başarılı olmuyor; Pao'nun müze ziyareti ödevinde bir öğrencinin kapalı bir müzeye gitmeye çalışıp ardından yapay zekaya yönelmesi, teknolojinin eğitimdeki zorluklarını gözler önüne seriyor.
Yapay zeka, öğrencilerin okuma, öğrenme ve yazma biçimlerini kökten değiştirirken, Pao gibi profesörler bu dönüşen eğitim ortamında nasıl ders vereceklerini bulmakta yalnız kalıyorlar. Fen bilimleri ve sosyal bilimlerdeki birçok akademisyen, yapay zekanın sunduğu "üretkenlik artışına" ve büyük miktarda veriyi işleme yeteneği sayesinde ortaya çıkan araştırma potansiyeline dikkat çekiyor. Ancak eleştirel düşüncenin üretimiyle doğrudan ilişkili olan beşeri bilimler alanında, çoğu akademisyen yapay zekayı ödevlerde kopya çekmenin çok ötesine geçen ve makine egemen bir gelecekte yüksek öğrenimin geleceğini sorgulatan eşsiz bir tehdit olarak görüyor.
ABD'de üniversite eğitiminin yüksek maliyeti ve kamuoyunun yüksek öğretime olan güveninin azalmasıyla birlikte, yapay zekanın bağımsız düşüncenin yerini alma potansiyeli, "üniversite eğitimi tam olarak ne işe yarıyor?" sorusunu daha da acil hale getiriyor. The Guardian'a konuşan profesörler, yapay zekaya bağımlılığın insan zekasının gelişimine temelden aykırı olduğunu belirtiyor. Öğrencilerin düşünmenin yerine yapay zekayı kullanmasını engellemek için çaresizce mücadele ettiklerini ifade eden akademisyenler, teknolojinin sadece eğitimi değil, borsadan sosyal ilişkilere ve hatta savaşa kadar her şeyi altüst etme tehdidi oluşturduğunu vurguluyor. Birçok profesör, bu teknolojiyle başa çıkma deneyimini umutsuzluk içinde tanımlıyor.
Yapay zeka, yüksek öğrenimde eleştirel düşünme becerilerinin gelişimini tehdit ederek, üniversite eğitiminin temel amacını ve geleceğini sorgulatıyor.