Video oyunları, yazarın da belirttiği gibi, şüphesiz bir sanat formudur; ancak oldukça tuhaf bir sanattır. Onların özü, oyuncuya bir şeyler tanımlamak yerine, oyuncuyu dönüştürmektir. Bu etkileşimli doğa, anlamlı eleştiriyi neredeyse imkansız hale getirir. Geleneksel eleştiri yöntemleri, oyunların sunduğu kişisel deneyimi ve zihinsel dönüşümü tam olarak yakalayamaz. Bir oyunu eleştirmek, bir rüyayı anlatmaya veya sadece kesit videoları izlemeye benzer; oyunun gerçek derinliğini ve etkisini aktarmakta yetersiz kalır.
Roger Ebert gibi isimler bir zamanlar video oyunlarının sanat olamayacağını iddia etse de, günümüzde çoğu kişi bu görüşe katılmamaktadır. Oyunlar, onlarca yıldır dünyanın en büyük medya formlarından biri olmasına ve milyarlarca saatlik emekle geliştirilip oynanmasına rağmen, eleştirel çerçeveleri hala tatmin edici değildir. Bu durum, oyunların pasif bir izleyici yerine aktif bir katılımcı gerektirmesinden kaynaklanır. Bir oyunun sanatsal değerini veya neden bazı oyunların harika sanat eserleriyken diğerlerinin sadece iyi üretilmiş eğlence olduğunu tartışmak, bu dönüşümsel deneyim yazıya veya filme dökülemediği için zorlaşır.
Makale, video oyunlarının bu eşsiz etkileşimli yapısının, eleştiri ve popüler kültürdeki yerini nasıl sınırladığını sorguluyor. Oyun eleştirisi genellikle reklamcılık, teknik analiz veya yüzeysel yorumlarla sınırlı kalır, çünkü oyunun özündeki oyuncu dönüşümünü aktarabilecek bir dil henüz tam olarak bulunamamıştır. Bu durum, oyunların sanatsal potansiyelini tam olarak anlamamızı ve takdir etmemizi engelleyen temel bir zorluk olarak öne çıkmaktadır.
Video oyunlarının özündeki oyuncu dönüşümü, geleneksel sanat eleştirisi yöntemlerini yetersiz bırakarak bu sanat formunun değerlendirilmesinde benzersiz bir zorluk yaratmaktadır.