Yazar, Twitter'ı (şimdiki adıyla X) tamamen kullanmayı bıraktığını ve bu kararının nedenlerini açıklıyor. Artık kendisine gönderilen X bağlantılarını görmezden geleceğini veya içeriğin başka bir yolla paylaşılmasını rica edeceğini belirtiyor. Bu durumun geleneksel bir boykot olmadığını, amacının X'e ekonomik zarar vermek olmadığını vurguluyor. Asıl beklentisi, platformun gerçek sohbetlere düşman hale gelmesi, öfke odaklı algoritmalar, yalan söyleyen botlar ve etkileşim tuzağı içeriklerle dolup taşması nedeniyle makul ve insan odaklı kişilerin buradan uzaklaşmasıdır. Yazar, X'in sahibinin de platformu bir silah gibi kullandığını ekliyor ve arkadaşlarının da daha iyi sohbet ortamları sunan başka platformlara geçmesini umuyor. X'te konuşmaya devam etmenin, buranın hala geçerli bir sohbet alanı olduğu fikrini sürdürdüğünü savunuyor.
Yazar, sadece "göz atmak" veya ekran görüntüleri paylaşmak gibi eylemlerin bile platformu meşrulaştırdığını belirtiyor. Her bir görüntülemenin, X'i daha meşru, daha alakalı ve "tartışma yeri" olarak gösterdiğini ifade ediyor. Makalede, bir barmenin, henüz yanlış bir şey yapmamış olsa da bir Nazi'yi barından kovması hikayesi anlatılıyor. Barmenin gerekçesi, birine izin verildiğinde diğerlerinin de geleceği ve barın bir Nazi barına dönüşeceği endişesi. Yazar, X'in de tam olarak bu "Nazi barı" haline geldiğini, sahibinin aşırı sağcı içeriği desteklediğini ve faşistlere platform sağladığını iddia ediyor. Bu ortamda makul bir sohbet yapmaya çalışmanın, ev sahibinin Nazi selamı verdiği bir barda sessizce içki içmeye çalışmak gibi olduğunu ve köşeniz iyi görünse bile hala o "Nazi barında" olduğunuzu vurguluyor. Bu nedenle, gerçek ve anlamlı diyaloglar için X'ten uzaklaşmanın kritik olduğunu belirtiyor.
Platformun sahibinin eylemleri ve algoritmik yapısı nedeniyle X'in gerçek ve anlamlı sohbetler için uygun bir yer olmaktan çıktığına dair artan bir toplumsal farkındalığı yansıtıyor.