Yazar, tmux, Markdown dosyaları, bash takma adları ve altı adet slash komutu kullanarak 4 ila 8 paralel kodlama ajanını yönettiği hafif bir kurulumu paylaşıyor. Bu sistemde, ajanlar için özel profiller veya orkestratörler kullanılmıyor; bunun yerine her tmux penceresi için bir rol adlandırma kuralı benimsenmiş: Planner (yeni özellikler veya düzeltmeler için Markdown spesifikasyonları oluşturur), Worker (bitmiş bir spesifikasyondan uygulamayı yapar) ve PM (birikmiş işleri düzenler ve fikirleri toplar). Gerçek kod yazımının çoğu, "Feature Designs" (FD'ler) adı verilen bitmiş spesifikasyonlardan yola çıkarak gerçekleştiriliyor.
Bir FD, çözülmeye çalışılan problemi, değerlendirilen tüm çözümleri (artıları ve eksileriyle birlikte), uygulama planını içeren nihai çözümü (hangi dosyaların güncellenmesi gerektiğini belirten) ve doğrulama adımlarını içeren basit bir Markdown dosyasıdır. Bu yaklaşımı benimsediğinden beri yazar, 4 ila 8 ajanla paralel çalışabildiğini belirtiyor; 8'den fazla ajanla çalışmanın karar kalitesini düşürdüğünü gözlemlemiş. Bu kurulumu, 300'den fazla spesifikasyon hazırladığı bir projede elle oluşturmuş ve yeni projelere taşımak için /fd-init adlı bir slash komutu geliştirerek sistemi herhangi bir depoya kolayca entegre etmeyi sağlamış.
Her FD, numaralandırılmış bir spesifikasyon dosyası (FD-001, FD-002 vb.) alır ve docs/features/ klasöründe saklanır. FD'ler, "Planned"dan "Closed"a kadar 8 aşamalı bir yaşam döngüsüne sahiptir ve bu yaşam döngüsü, /fd-new, /fd-status, /fd-explore, /fd-deep, /fd-verify ve /fd-close gibi altı slash komutuyla yönetilir. Her commit, ilgili FD'ye bağlanır (örn: FD-049: Artımlı indeks yeniden oluşturma uygulandı) ve changelog, FD'ler tamamlandıkça otomatik olarak güncellenir. Bu yapı, geliştirme sürecini daha düzenli, izlenebilir ve verimli hale getiriyor.
Bu yaklaşım, yazılım geliştirme süreçlerinde verimliliği artırırken, karmaşık projelerin daha düzenli ve takip edilebilir bir şekilde yönetilmesini sağlıyor.