Times New Roman, adını İngiliz gazetesi The Times of London'dan alan köklü bir yazı tipidir. 1929 yılında gazete, tipograf Stanley Morison'ı yeni bir metin yazı tipi tasarlaması için görevlendirdi; harf formlarını reklam sanatçısı Victor Lardent çizdi. Yeni olmasına rağmen eleştirilere maruz kalsa da, günlük bir gazetede kullanılması sayesinde hızla popülerlik kazandı. Geçen on yıllar boyunca dizgi cihazları gelişse de, Times New Roman her yeni cihazda (kişisel bilgisayarlar dahil) ilk mevcut yazı tiplerinden biri olmayı sürdürdü, bu da erişimini daha da artırdı.
Nesnel olarak bakıldığında, Times New Roman'da yanlış bir şey yoktur. Bir gazete için tasarlandığından, çoğu metin yazı tipine göre biraz daha dardır, özellikle kalın (bold) stili; gazeteler satır başına daha fazla metin sığdırabildikleri için dar yazı tiplerini tercih eder. İtalik (italic) stili ortalama düzeydedir. Bu kusurlar ölümcül olmamakla birlikte, Times New Roman'ın bir 'iş atı' yazı tipi olarak başarısının nedenleri vardır. Ancak uzun ömürlülüğünün kalitesine mi yoksa sadece her yerde bulunmasına mı bağlı olduğu tartışmalıdır. Helvetica gibi yazı tipleri belgesellere konu olurken, Times New Roman benzer bir övgüye mazhar olmamıştır.
Şöhretin karanlık bir yüzü vardır; Times New Roman bir belgede göründüğünde, genellikle "umursamazlık" anlamına gelir. Hukuk mesleğinin varsayılan yazı tipi olarak ün kazanmasının nedeni de budur; aslında her şeyin varsayılan yazı tipidir. Birçok avukat mahkemelerin 12 punto Times New Roman talep ettiğini yanlışlıkla varsayar, oysa yazar böyle bir talepte bulunan tek bir mahkeme bile bulamadığını belirtir. Avukatlar onu kullanmak zorunda oldukları için değil, tanıdık ve yerleşik olduğu için kullanmaya devam ederler. Eğer Times New Roman kullanma seçeneğiniz varsa, lütfen durun ve daha iyi alternatifleri değerlendirin.
Times New Roman'ın yaygınlığı, kalitesinden ziyade varsayılan bir seçenek olmasından kaynaklanmakta ve bu durum, özellikle profesyonel alanlarda, umursamazlık algısı yaratabilmektedir.