8 Ocak'ta Tahran'da yaşanan protestolar, ülkedeki ekonomik kriz ve bir hafta önce başlayan çarşı grevlerinin ardından, eski şahın oğlu Reza Pahlavi'nin çağrısıyla patlak verdi. Yazar, internetin kesilmesiyle birlikte şehrin değişen atmosferini üst kat dairesinden gözlemledi ve bir arkadaşının daveti üzerine Qeytarieh Meydanı'ndaki gösterilere katıldı. Zengin mahallelerden bile katılımın şaşırtıcı derecede yüksek olması, ekonomik baskının sınıf farklılıklarını ortadan kaldırarak genel bir hoşnutsuzluğa yol açtığını gösteriyordu. Kalabalık, "Yaşasın Şah" ve "Kahrolsun Hamaney" sloganları atıyordu.
Protestocular, güvenlik güçlerinin girişini engellemek için kum torbaları ve yol işaretleriyle barikatlar kurmuş, lastik yakarak sokakları aydınlatmışlardı. Yazar, çoğu yirmili yaşlarında, maskeli gençlerin oluşturduğu kalabalığın arasına karıştı. Çevik kuvvet polisleri ve sivil giyimli ajanlarla karşı karşıya geldiler. Polis, göz yaşartıcı gaz ve ardından gerçek mermi kullanarak kalabalığa müdahale etti. Bir genç kadının boynundan saçmalarla vurulduğunu gören yazar, çatışmaların şiddetlendiği sırada arkadaşlarından ayrı düşmesine rağmen, telefonları yanlarında olmadığı için iletişim kuramadan geri dönmek zorunda kaldı.
Sadeghieh Meydanı'na doğru ilerlerken sokaklar ateşlerle doluydu ve çatışmalar şiddetleniyordu. Yazar, sivil giyimli ajanların coplarla insanlara saldırdığı ve yaralıların taşındığı kaotik bir ortamda kendini buldu. Silah sesleri durmak bilmiyordu ve protestocular kaçmaya çalışıyordu. Bu olaylar, İran'daki derin toplumsal ve siyasi gerilimi gözler önüne serdi.
İran'daki ekonomik krizin ve toplumsal hoşnutsuzluğun, farklı sınıflardan insanları bir araya getirerek büyük çaplı ve şiddetli protestolara yol açtığını gözler önüne seriyor.