Sorgu tabanlı compiler'lar, günümüz yazılım geliştirme dünyasında artan bir popülariteye sahip. Temelde, artımlı hesaplama (incremental computation) prensibini derleme sürecine uygulayan bu yaklaşım, bir compiler'ın işleyişini fonksiyon çağrılarının bir grafiği olarak görselleştirir. Bu sayede, kaynak kodda yapılan küçük bir değişiklikte, tüm kodu baştan derlemek yerine, sadece etkilenen kısımların yeniden hesaplanması mümkün olur. Özellikle IDE ortamlarında, geliştiricilerin anlık geri bildirim alması gereken durumlarda (yaklaşık 100ms bütçe ile), bu artımlı derleme yeteneği büyük bir avantaj sağlar. Değişikliğin büyüklüğüyle orantılı olarak derleme süresinin artması (O(1) değişim için O(1) güncelleme), bu sistemlerin temel faydasıdır. Ayrıca, bir fonksiyonun girdisi değişse bile çıktısı değişmiyorsa (örneğin, boşluk değişikliği tip kontrolünü etkilemiyorsa) hesaplamayı erken kesme (early cutoff) gibi optimizasyonlar da uygulanabilir.
Ancak, sorgu tabanlı compiler'ların önemli bir sınırlaması da bulunmaktadır: güncelleme işi, sonucun kendisindeki değişiklikten daha az olamaz. Bu durum, "çığ etkisi" (avalanche property) gösteren algoritmalar için ciddi bir dezavantaj yaratır. Örneğin, bir metni büyük harfe çeviren basit bir compiler, girdideki küçük bir değişikliğe çıktıda da küçük bir değişiklikle tepki verir ve artımlı olarak verimli çalışır. Fakat bir şifreleme veya hash fonksiyonu gibi algoritmalar, girdideki tek bir bitlik değişikliğin bile çıktının yaklaşık yarısını değiştirmesini gerektirir. Bu tür durumlarda, çıktıyı güncellemek için gereken iş miktarı (O(N)) değişimin büyüklüğüyle orantılı olmaktan çıkar ve tüm çıktının yeniden hesaplanması gerekir. Dolayısıyla, bu tür "çığ etkisi" gösteren süreçler için sorgu tabanlı artımlı derleme, beklenen performans artışını sağlayamayabilir.
Sorgu tabanlı compiler'lar artımlı derleme ile geliştirme hızını artırsa da, "çığ etkisi" gösteren algoritmalar için verimliliklerini kaybederler.