Solucan delikleri, evrenin farklı noktaları arasında kestirme yollar olarak yaygın bir şekilde hayal edilse de, bu popüler imaj Albert Einstein ve Nathan Rosen'ın 1935'teki orijinal çalışmalarının yanlış anlaşılmasına dayanmaktadır. Einstein ve Rosen, aşırı yerçekimi bölgelerindeki parçacıkların davranışını incelerken, "köprü" adını verdikleri bir kavramı tanıttılar. Bu köprü, iki mükemmel simetrik uzay-zaman kopyası arasında matematiksel bir bağlantıydı ve amacı uzayda seyahat için bir geçit değil, yerçekimi ile kuantum fiziği arasındaki tutarlılığı korumaktı. Einstein-Rosen köprüleri, orijinal fikirle çok az ilgisi olmasına rağmen, ancak çok sonra solucan delikleriyle ilişkilendirilmeye başlandı.
"Solucan deliği" yorumu, Einstein ve Rosen'ın çalışmalarından onlarca yıl sonra, fizikçilerin uzay-zamanın bir tarafından diğerine geçişi speküle etmeleriyle ortaya çıktı. Ancak bu analizler, fikrin ne kadar spekülatif olduğunu da açıkça ortaya koydu: genel görelilik teorisi içinde böyle bir yolculuk yasaktır. Köprü, ışığın geçebileceğinden daha hızlı bir şekilde kapanarak geçilemez hale gelir. Bu nedenle, Einstein-Rosen köprüleri kararsız ve gözlemlenemeyen, sadece matematiksel yapılar olarak kalır, birer portal değildir. Popüler kültürde ve spekülatif teorik fizikte solucan deliği metaforu gelişse de, makroskobik solucan delikleri için gözlemsel bir kanıt veya Einstein'ın teorisi içinde onları beklemek için ikna edici teorik bir neden bulunmamaktadır.
Classical and Quantum Gravity dergisinde yayımlanan yeni bir araştırmada, bilim insanları orijinal Einstein-Rosen köprüsünün bir solucan deliğinden çok daha tuhaf ve temel bir şeye işaret ettiğini gösteriyor. Einstein ve Rosen'ın ele aldığı sorun asla uzay yolculuğu değil, kuantum alanlarının eğri uzay-zamanda nasıl davrandığıydı. Bu şekilde yorumlandığında, Einstein-Rosen köprüsü uzay-zamanda bir ayna görevi görür: iki mikroskobik zaman oku arasında bir bağlantı. Bu yeniden yorumlama, doğayı en küçük ölçeklerde yöneten kuantum mekaniği ile yerçekimi ve uzay-zaman için geçerli olan Einstein'ın genel görelilik teorisini uzlaştırma yolunda heyecan verici bir yol sunabilir.
Einstein-Rosen köprülerinin uzayda bir geçit olmaktan ziyade, kuantum mekaniği ile genel görelilik arasındaki derin bağlantıları ve zamanın doğasını anlamak için kritik bir rol oynadığı ortaya konuyor.