Yazar, "soğukkanlı" hayvanların (örneğin donmuş halde hayatta kalabilen kaplumbağa yavruları) metabolizmalarını çevre sıcaklığına göre ayarlayabilme yeteneği ile "sıcakkanlı" hayvanların (insanlar gibi) sabit vücut ısısı ihtiyacı arasındaki farkı anlatarak, bu ayrımı yazılım projelerine taşıyor. Tıpkı sıcakkanlı hayvanlar gibi, bazı yazılım projeleri de sürekli aktivite ve bakım gerektirir; bu "sıcakkanlı yazılımlar", sürekli "ısı" (geliştirme) üretilmediğinde kısa sürede işlevsiz hale gelebilir. Bağımlılıkların değişmesi, CI/CD süreçlerinin bozulması veya kullanılan kütüphanelerin güncelliğini yitirmesi gibi durumlar, bu tür projeleri hızla "donmuş bir cesede" dönüştürebilir.
Buna karşılık, "soğukkanlı yazılım" projeleri, donmuş bir kaplumbağa yavrusu gibi, uzun süre dokunulmadan kalabilir ve sonra kolayca kaldığı yerden devam ettirilebilir. Bu tür projeler, "sıkıcı" (yani olgun ve stabil) teknolojileri tercih eder. Derleme ve test betikleri, değişebilecek, bozulabilecek veya tamamen ortadan kalkabilecek harici servislere bağımlı değildir. Ayrıca, bağımlılıklar genellikle projenin içine dahil edilir (vendored dependencies), bu da dış etkenlere karşı dayanıklılığı artırır.
Bu yaklaşım, özellikle tek başına çalışan geliştiriciler veya düzensiz geliştirme döngülerine sahip projeler için idealdir. Projeyi bir yıl veya daha uzun süre dondurup sonra sorunsuz bir şekilde devam ettirebilme yeteneği, yazılımın uzun ömürlülüğünü ve sürdürülebilirliğini sağlar. Soğukkanlı yazılım, sürekli bakım gerektirmeyen, zamana meydan okuyan ve dış ekosistemdeki değişikliklere karşı dirençli bir yapı sunar.
Yazılım projelerinde uzun ömürlülük ve sürdürülebilirlik için 'soğukkanlı' bir yaklaşım benimsemek, dış bağımlılıkları azaltarak ve stabil teknolojiler kullanarak projenin zaman içinde donuk kalabilmesini sağlar.