Mevcut hata yönetimi yaklaşımları, özellikle Rust ekosisteminde, hataları sadece yukarıya doğru iletmekten ibaret olup, bu durum "hata iletme" olarak adlandırılmaktadır. Bu yaklaşım, üretim ortamında karşılaşılan sorunlarda hata ayıklamayı zorlaştırmakta, hataların orijinal mesajlarını korurken anlamlarını kaybetmelerine neden olmaktadır. Geliştiriciler, hatanın nedenini, nerede oluştuğunu veya kimin sebep olduğunu anlamakta güçlük çekmekte, bu da uzun ve verimsiz hata ayıklama süreçlerine yol açmaktadır.
Makale, Rust'taki mevcut hata işleme mekanizmalarının sınırlılıklarını detaylandırıyor. std::error::Error trait'i, hataların zincirleme bir yapıya sahip olduğunu varsayarak, birden fazla kaynağı olan (örneğin, birden çok alanın başarısız olduğu doğrulama hataları veya kısmi sonuçlarla birlikte zaman aşımı) hata senaryolarını yeterince temsil edemiyor. Ayrıca, std::backtrace::Backtrace kullanımı da eleştiriliyor; zira eşzamansız (async) kodda genellikle işe yaramaz hale geliyor, yalnızca hatanın oluşturulduğu yeri gösteriyor ancak uygulamanın mantıksal yolunu veya ilgili bağlamı (kullanıcı, servis, parametreler gibi) sunmuyor. Geri izlemelerin yakalanması da pahalı bir işlem olarak belirtiliyor. Son olarak, Provide/Request API'sinin dinamik tip tabanlı veri erişimi sunsa da, öngörülemezlik ve aşırı mühendislik sorunlarına yol açtığı ifade ediliyor.
Bu sorunların üstesinden gelmek için makale, hataları sadece iletmek yerine onları "tasarlamanın" önemini vurguluyor. Hataları, oluştuğu bağlam hakkında zengin ve anlamlı bilgiler içerecek şekilde tasarlamak, hata ayıklama süreçlerini büyük ölçüde kolaylaştırabilir ve sistemlerin daha sağlam olmasını sağlayabilir. Bu yaklaşım, geliştiricilerin sorunları daha hızlı teşhis etmesine ve çözmesine olanak tanıyarak, üretim ortamındaki kesintilerin süresini kısaltmayı hedefliyor.
Mevcut hata yönetimi yaklaşımlarının yetersizliğini ortaya koyarak, hataları daha anlamlı ve bağlamsal bilgilerle tasarlamanın hata ayıklama süreçlerini nasıl iyileştirebileceğini gösteriyor.