Shakespeare'in 154 sonesinden biri olan Sonnet 5, "Fair Youth" serisi içinde yer alan ve üremeyi teşvik eden bir sonedir. Sonnet 6 ile bağlantılı olup, damıtma temasını sürdürür. Yapısal olarak, bir İngiliz veya Shakespeare sonesi formundadır; üç dörtlük ve ardından bir beyitten oluşur. ABAB CDCD EFEF GG kafiye şemasını takip eder. İlk dize "hours" kelimesinin iki heceli okunmasıyla dikkat çekerken, sekizinci, on birinci ve on dördüncü dizelerde iambik pentameterdeki sıkça görülen bir varyasyon olan başlangıç tersine çevirmeleri bulunur.
Sone 5, insan yaşlanmasını mevsimlerin ilerleyişiyle karşılaştırarak zamanın yıkıcı etkisine vurgu yapar. Açılışındaki "howers" (saatler) kelimesi, klasik Horae'lere, yani Zeus ve Themis'in kızları olan ve mevsimlere hükmeden tanrıçalara gönderme yapar. Bu tanrıçaların doğada olgunluğu ve insan yaşamının zirvesini getirdiğine inanılırdı. Ancak sonede, güzelliği yaratan bu saatlerin zamanla yıkıcı tiranlara dönüşerek, başlangıçta güzel olanı "çirkinleştireceği" anlatılır.
Son beyitteki "damıtılmış çiçekler" metaforu, yapraklarından parfüm elde edilmesini ifade eder; burada çiçeklerin görünür "gösterişi" kaybolur ancak "özleri" kalır. Bu damıtma benzetmesi, Sonnet 54, Sonnet 74 ve Sonnet 119 gibi diğer sonelerde de tekrarlanır. Bu gönderme muhtemelen Genç Adam'ın "tohumuna" – yani çocuk yaparak "özünü" devam ettirme kapasitesine – işaret eder. Aynı zamanda Shakespeare'in maddi dünyada geçici olan ile ebedi olan arasındaki ilişki üzerine yaptığı bir oyundur. Sone, güzelliğin ve yaşamın geçiciliğini vurgularken, kalıcılığın farklı yollarını sorgular.
Bu sone, zamanın güzellik üzerindeki yıkıcı etkisini ve kalıcılığın miras bırakma veya özü koruma yoluyla nasıl sağlanabileceğini edebi bir dille işler.