Orijinal PlayStation'da Crash Bandicoot'un geliştirilmesi sırasında, ekip dönemin diğer oyunlarına kıyasla daha zengin ortamlar, yüksek çözünürlüklü dokular ve akıcı animasyonlar sunmayı başardı. Çoğu PlayStation oyunu, her seviyeden önce tüm varlıkları CD'den belleğe (2 MB sistem RAM'i, 1 MB VRAM) yüklerken, Crash Bandicoot bu geleneksel yaklaşımı terk etti. Geleneksel yöntem, oyunun sadece küçük bir kısmının görünür olmasına rağmen büyük miktarda verinin yüklenmesine neden oluyordu, bu da performansı düşürüyordu.
Crash Bandicoot, seviyeleri sabit boyutlu sayfalara bölerek ve bunları sanal bellek gibi ele alarak bu sorunu çözdü. Önceden hesaplanmış bir görünürlük düzeni, seviyenin her bölgesi için hangi sayfaların gerekli olduğunu belirliyordu. Çalışma sayfaları belleğe sığdığı sürece, veri akışı kesintisiz ve oyuncu için şeffaf kalıyordu. Bu sistem sayesinde oyun, toplam RAM kapasitesi yerine, tek bir sayfaya sığdırılabilecek veri miktarıyla sınırlı hale geldi. Bu yaklaşım, seviyenin etkin boyutunu ana belleğin boyutu yerine diskte ayrılan alan kadar genişletti.
Günümüz modern render motorları da benzer kısıtlamalarla karşı karşıyadır; GPU'lar her an ne kadar veriye verimli bir şekilde erişebilecekleriyle sınırlıdır. Bu durum, büyük açık dünya oyunlarından Biohub'daki çok boyutlu biyolojik görüntüleme veri setlerinin görselleştirilmesine kadar birçok alanda karşımıza çıkar. Sanal dokulama (virtual texturing), GPU belleğini kat kat aşan bu tür büyük doku verileriyle başa çıkmak için doğal bir çözümdür. Ekran çözünürlüğü, büyük dokuların render edilmesindeki asıl sınırlayıcı faktördür; çünkü ekranın sabit piksel sayısı nedeniyle, bir dokunun yalnızca ekrana yansıyan kısmı nihai görüntüye katkıda bulunabilir. Bu makale, sanal dokulamanın çözdüğü sorunları, getirdiği ödünleşimleri ve pratikte nasıl çalıştığını detaylı bir şekilde inceliyor.
Sanal dokulama, bellek ve bant genişliği kısıtlamalarını aşarak büyük ve detaylı dokuların verimli bir şekilde işlenmesini sağlayan kritik bir render tekniğidir.