Makale, roman okumanın geleneksel faydalarını sorgulayarak, bu eylemin ardındaki gerçek motivasyonları ve değerleri inceliyor. Yazar, romanların "zihin için sihirli halılar" veya "ruh için egzersiz" gibi yüceltilen tanımlarının ötesine geçerek, kişisel deneyimleriyle konuya yaklaşıyor. Örneğin, Dostoyevski'nin "Suç ve Ceza" romanından çok az detay hatırladığını belirterek, okunan her şeyin detaylıca akılda kalmasının zorunlu bir fayda olmadığını öne sürüyor. Ancak, tatilde bir roman okumanın verdiği "en iyi hayatı yaşıyorum" hissi ile telefonda kısa videolar izlemenin yarattığı "kaybeden" hissi arasındaki çelişkiye dikkat çekiyor. Yazar, roman okumanın neden bu kadar değerli görüldüğüne dair iki ana teori sunuyor. İlk teori, "eski statü" kavramına dayanıyor: Roman okumak, özellikle belirli eserleri okumak, yüksek statülü bir aktivite olarak kabul edilir ve bireye kültürel sermaye kazandırır. Bu, kişilerin kendilerini daha "havalı" gösterme çabasının bilinçaltı bir yansıması olabilir. Yazar bu teoride bir doğruluk payı olduğunu kabul etmekle birlikte, her şeyi bu şekilde açıklamaktan sıkıldığını belirtiyor. İkinci teori ise "azalan getiriler" üzerine kurulu. Bu teoriye göre, önemli olan roman okuma yeteneğine sahip olmaktır. Okuma yeteneği olmayan birinin bu yeteneği geliştirmesi açıkça faydalıdır. Bu yetenek, roman okuyarak kazanılır. Dolayısıyla, roman okumanın asıl değeri, bu bilişsel yeteneği kazanma ve sürdürme sürecinde yatar; yani, gözlerden gelen fotonları zihinsel olarak dönüştürme ve karmaşık anlatıları anlama becerisini geliştirmek. Bu, roman okumanın sadece bir eğlence biçimi olmanın ötesinde, zihinsel bir gelişim aracı olduğunu ima eder.
Roman okumanın ardındaki motivasyonların sadece eğlence veya statü kazanımı değil, aynı zamanda bilişsel yetenekleri geliştirme ve kültürel sermaye edinme gibi daha derin katmanları olduğunu ortaya koyuyor.