Project Mercury, Sovyetler Birliği'nin uzay yarışındaki üstünlüğüne hızlı ve basit bir yanıt vermek amacıyla başlatıldı. Sputnik'in ardından gelen bu proje, bir insanı uzaya gönderme ve geri getirme hedefini taşıyordu. Ancak, 1959'da Amerika'nın roketleri hala patlama eğilimindeydi ve bir kapsülü uzaya göndermek, ilk bakışta basit görünse de, pek çok zorluğu beraberinde getiriyordu. Özellikle astronotları güvenli bir şekilde Dünya'ya geri getirmek kritik bir adımdı. NASA, kapsüllerin okyanuslara iniş yapmasını tercih etti; çünkü su, yüksek hızda düşen nesneler için karadan daha affediciydi.
Ancak, okyanusa iniş sonrası kapsülü bulmak, modern navigasyon sistemlerinin olmadığı o dönemde büyük bir sorundu. GPS uyduları veya acil durum çağrılarını ileten röle uyduları yoktu. Kapsüllerin yüzmesi, dalgalara ve hava koşullarına dayanması ve en önemlisi bulunabilmesi gerekiyordu. Gerçekten de, Project Mercury kapsüllerinden biri batmış, diğer ikisi ise hedeften yüzlerce mil saparak geniş okyanus alanlarında arama kurtarma operasyonlarını tetiklemişti. Bu durum, samanlıkta iğne aramaya benziyordu.
Bu zorlukların üstesinden gelmek için NASA, çeşitli çözümler denedi. Her fırlatma öncesi okyanusa gemi ve uçak filoları dağıtıldı. Kapsüllerin kendileri de bulunmalarına yardımcı olacak çeşitli araçlarla donatıldı: paraşüt açıldığında radar ekranlarında görünmesi umuduyla chaff (radar aldatıcısı) saçıldı, suya inişte radyo işaretçileri devreye girdi ve en ilginci, dalgaların altında derinlerde patlayacak bombalar bırakıldı. SOFAR bombası adı verilen bu son fikir, okyanusların derinliklerindeki ses kanallarının bir özelliğine dayanıyordu. Bu kanalda patlatılan bir bombanın sesi, çok uzak mesafelere taşınabiliyordu.
Uzay kapsüllerinin okyanusa iniş sonrası bulunabilirliğini sağlamak için geliştirilen yaratıcı ve bazen alışılmadık yöntemler, erken uzay keşfinin karşılaştığı zorlukları ve mühendislik zekasını gözler önüne seriyor.