Neil Madden, programlama yaparken Büyük Dil Modelleri (LLM) kullanmama tercihini, öğrenme sürecinin değerine odaklanarak açıklıyor. Yazar, Douglas Adams'ın bir fikri başkasına açıklamanın, özellikle de "yavaş ve aptal" bir öğrenciye (bir makine gibi) basitleştirerek anlatmanın, o fikri kendi zihninde düzenlemenin en iyi yolu olduğu görüşünü paylaşıyor. Bu süreç, karmaşık bir düşünceyi basit adımlara bölerek bir makinenin bile anlayabileceği hale getirmeyi gerektirir ve bu sayede kişi, konu hakkında derinlemesine bilgi edinir. Adams'ın "Öğretmen genellikle öğrenciden daha çok öğrenir" sözü, bu yaklaşımın temelini oluşturur.
Carl Friedrich Gauss'un "En büyük tatmini bilgi değil, öğrenme eylemi, sahip olmak değil, oraya ulaşma eylemi yaratır" sözüyle pekiştirilen bu bakış açısı, programlamanın sadece bir sonuç üretmekten ziyade, bir keşif ve anlama yolculuğu olduğunu vurgular. Alan Perlis de bu fikri destekleyerek, bir şeyi öğrendiğini düşündüğünde, yazabildiğinde, öğretebildiğinde emin olduğunu, ancak programlayabildiğinde kesin olduğunu belirtir. Bu alıntılar, programlamanın doğasında var olan problem çözme ve mantıksal düşünme süreçlerinin, bireyin kendi zihinsel gelişimine katkıda bulunan vazgeçilmez bir öğrenme aracı olduğunu ortaya koyar.
Yazarın LLM'leri kullanmama nedeni, bu modellerin programlama sürecinin bu değerli öğrenme ve anlama aşamasını atlamasına neden olmasıdır. Kendi başına kod yazma ve sorunları çözme çabası, sadece bir çıktı üretmekten çok daha fazlasını sunar: kalıcı bilgi ve derinleşimli bir anlayış kazandırır. Bu nedenle, programlama, sadece bir görev tamamlama aracı değil, aynı zamanda kişisel ve entelektüel gelişim için güçlü bir yöntem olarak görülmelidir.
Programlama sürecinin kendisinin, Büyük Dil Modelleri gibi araçlar yerine, derinleşimli öğrenme ve problem çözme becerilerini geliştiren temel bir eğitim aracı olduğu vurgulanıyor.