Programlama fontlarında ligatürlerin kullanımı, kodun okunabilirliği ve anlamsal doğruluğu açısından ciddi sorunlar yaratmaktadır. Ligatürler, normalde iki veya daha fazla karakterin birleşerek tek bir görsel şekil (glif) oluşturmasıdır; örneğin, 'fi' veya 'fl' gibi harf birleşimlerinin çarpışmasını önlemek için kullanılırlar. Ancak programlama fontlarında, '!=', '==>' gibi operatörlerin tek bir sembole dönüşmesi, yazar tarafından 'yanlış yönlendirilmiş bir trend' olarak nitelendirilmektedir. Bu yaklaşım, estetik bir yenilik gibi görünse de, beraberinde önemli riskler getirmektedir.
Bu yaklaşımın temel sorunlarından biri, Unicode standardıyla çelişmesidir. Unicode, her karakteri benzersiz bir kod noktasıyla tanımlarken, programlama ligatürleri mevcut Unicode sembolleriyle kolayca karıştırılabilir. Örneğin, '!=' operatörünün '≠' şeklinde bir ligatüre dönüşmesi, gerçek '≠' Unicode karakteriyle (0x2260) karıştırılma potansiyeli taşır. Bu durum, kodda daha önce var olmayan bir belirsizlik yaratır ve okuyucunun anlamı yanlış yorumlamasına yol açabilir. Kodun doğru anlaşılması, hata ayıklama ve sürdürülebilirlik açısından kritik öneme sahiptir.
İkinci önemli sorun ise ligatürlerin 'anlamsız' (dumb) olmasıdır. Ligatür ikamesi sadece belirli karakter dizilerinin sırasını dikkate alır, kodun anlamsal bağlamını anlamaz. Bu nedenle, '!=' gibi bir dizinin her zaman 'eşit değildir' anlamına gelmediği durumlarda bile ligatür uygulanır ve bu da anlamsal olarak yanlış bir gösterime yol açar. Yazar, bu tür ligatürlerin estetik açıdan hoş görünse bile, hata riskinin faydalarından çok daha ağır bastığını ve programlama ortamında kullanılmaması gerektiğini savunmaktadır.
Programlama fontlarındaki ligatürlerin, kodun anlamsal doğruluğunu bozarak ve Unicode ile çelişerek hata riskini artırdığı ortaya konuluyor.