COVID-19 salgınının ABD'de hızla yayıldığı dönemde, N95 maskeleri hayati önem taşırken, bu maskelerin ana hammaddesi olan eriyik üflemeli polipropilenin üretimi büyük bir risk altındaydı. Braskem America'nın Marcus Hook PA ve Neal WV'deki iki tesisinde, çalışanların enfekte olması durumunda üretimin tamamen durma tehlikesi bulunuyordu. Bu durum, sağlık çalışanlarının maske kıtlığıyla karşı karşıya kalmasına neden olabilirdi.
Şirketler genellikle vardiyaları ayırma, sosyal mesafe ve hijyen gibi önlemlerle riski azaltmaya çalışıyordu. Ancak Braskem'de sıradışı bir fikir ortaya çıktı: Ya hiç ayrılmazsak? Yaklaşık seksen çalışan, her iki tesisten gönüllü olarak fabrikalara taşınmaya karar verdi. Plan, dört hafta boyunca günde on iki saat çalışmayı, geceleri hava yataklarında uyumayı ve aileleriyle sadece ekranlar aracılığıyla iletişim kurmayı içeriyordu. Tam izolasyon sayesinde, kimse dışarıdan virüs kapmayacak ve polipropilen üretimi kesintisiz devam edecekti.
Şirket, bu fedakarlığı cömertçe ödüllendirdi: tüm süre boyunca tam ücret (uyku saatleri dahil) ve ardından bir haftalık ücretli izin. Gönüllü sayısı, tesislerin kapasitesini bile aştı. Bu benzersiz çaba sonucunda 28 günde 40 milyon pound polipropilen üretildi; bu miktar yaklaşık 500 milyon N95 maskesi için yeterliydi. Yazar, bu tür bir fedakarlığın başka hiçbir fabrikada görülmediğini belirtiyor. Bu olay, sıradan insanların kriz anlarında yaratıcı çözümler üretebileceğini ve bu tür kritik çabaların adil bir şekilde ödüllendirilmesinin önemini gösteriyor.
Kriz anlarında sıradan insanların kendi koşullarına özgü yaratıcı çözümler bulabileceğini ve bu fedakarlıkların adil bir şekilde ödüllendirilmesinin toplumsal faydayı artırdığını gösteren ilham verici bir örnektir.