Podcast endüstrisi, 40 milyar dolarlık değeri ve aylık 158 milyon Amerikalı dinleyici sayısıyla kültürel bir fenomen haline gelmiş durumda. Ancak, 4.5 milyondan fazla podcast'in varlığına rağmen, platformlar "altından inşa edilmiş bir hayalet kasaba" hissi veriyor. Özellikle 2020-2022 dönemindeki "akılsız para" akışıyla birlikte sektörde büyük bir patlama yaşandı; ünlülerden markalara, eski dedektiflerden hobi sahiplerine kadar herkes bir Joe Rogan veya Sarah Koenig olmaya soyundu. Bu dönemde tarihin en yüksek yeni şov büyümesi kaydedildi.
Ancak 2025'e gelindiğinde, bu patlamanın "akşamdan kalmalığı" hissediliyor. Mevcut 4.5 milyon podcast'in yalnızca yaklaşık %10'u aktif durumda. Geri kalanlar, başlangıçtaki hevesin yaratıcılar boşluğa konuşmanın göründüğünden daha zor olduğunu fark etmesiyle sona eren "podfaded" (podcast'i bırakmış) kalıntılarından ibaret. Bu durum, sektörde tepeden tırnağa bir ekosistem oluşturdu: 2020 öncesi köklü yayıncılar tüm ilgiyi çekerken, podcast orta sınıfı hem şişkin hem de etkisiz hale geldi. Pandemi öncesi başlayan şovlar, yenilerini ezici bir farkla geride bırakıyor ve reklamverenler de yeni yetenekler yerine "Old Guard"ın güvenli limanına sığınıyor.
Bu kısır döngü, yaratıcılık için zehirli bir ortam yaratıyor. Giriş engellerinin düşük olması ve yapay zeka destekli düzenleme araçlarının yaygınlaşmasıyla, profesyonel ses kalitesine sahip ancak entelektüel değeri sıfır olan binlerce podcast ortaya çıktı. Bu şovlar, medyanın "Soylent"i gibi, temel podcast gereksinimlerini karşılıyor ancak mecrayı özel kılan insan bağlantısı kıvılcımını sunmuyor. Bireysel yaratıcılar, algoritmanın hacim gereksinimlerine ayak uydurmak için bu araçları kullanmaya teşvik ediliyor, ancak bunun toplu sonucu, birbirinden farksız, işlenmiş bir içerik yığını oluyor.
Podcast endüstrisi, içerik bolluğuna rağmen yaratıcılık ve özgünlük açısından bir doygunluk ve kalite krizi yaşıyor.