Yazar, internet platformlarının geçiciliğinden ve bu platformlara yatırılan zaman ile emeğin şirket stratejileri veya satın almalar nedeniyle nasıl yok olabildiğinden duyduğu hayal kırıklığını dile getiriyor. Sosyal medya gibi platformlarda kurulan toplulukların ve oluşturulan kültürün, platformların değişmesiyle birlikte kaybolduğunu veya farklı bir ışık altında sunulduğunu belirtiyor. Bu durumun, kullanıcıların yıllarca süren çabalarını bir anda anlamsız kılabileceğini ve "sosyal borç" yarattığını vurguluyor.
Makale, bu döngünün kırılması gerektiğini savunuyor. Yazar, iletişim araçlarının ve sanatın insanlarla kurduğu ilişkinin, yaratıcısına değil, o insanlara ait olduğunu ifade ediyor. Platformların ise genellikle insanların hayatlarının ve ilişkilerinin iyi birer koruyucusu olmadığını, bu yüzden her platform değişikliğinde bir kayıp hissi yaşandığını belirtiyor. Kendi sözlerini ve yaratımlarını, bir platforma bağlı kalmadan, kişisel bir klasörde saklayarak "sonsuza dek" sahiplenme fikrini ortaya koyuyor.
Yazar, Offprint gibi uygulamaların sadece içeriği okumak için bir arayüz olduğunu, asıl içeriğin kendi kontrolünde bir dosyada yaşadığını açıklıyor. Bu yaklaşım sayesinde, uygulama veya barındırma hizmeti değişse bile içeriğin erişilebilir kalacağını vurguluyor. Makale, enerjisini kısa ömürlü veya etik değerleriyle çelişen platformlara yatırmak yerine, açık sosyal web'i ve kendi içeriğine sahip çıkmayı tercih ettiğini belirterek sona eriyor.
Kullanıcıların platformlara bağımlılığının getirdiği risklere dikkat çekerek, kişisel içeriğin ve dijital varlığın kontrolünü ele almanın önemini vurguluyor.