Alan Watts, "Parmak ve Ay" makalesinde, dinin ve öğretilerin gerçek amacını sorguluyor. Dini bir "ilaç" olarak görmenin "diyet" olarak görmekten farklı olduğunu, ilacın ara sıra, diyetin ise sürekli olduğunu belirtiyor. Ancak Lucretius'un "Çok fazla din kötülüğü teşvik etmeye meyillidir" sözüne atıfta bulunarak, öğretilere aşırı bağlılığın tehlikelerine dikkat çekiyor. Watts, Budistlerin "sal" metaforunu kullanarak, öğretilerin nehri geçmek için bir araç olduğunu, karşı kıyıya ulaşıldığında salın geride bırakılması gerektiğini vurguluyor. Din, felsefe veya psikoterapi gibi araçlara takılıp kalmanın, kişiyi asıl hedeften uzaklaştırabileceğini belirtiyor.
Makalenin ana teması, Budistlerin "ayağı işaret eden parmak" benzetmesiyle açıklanır. Öğreti veya din, tıpkı ayağı gösteren bir parmak gibidir; önemli olan parmağın kendisi değil, işaret ettiği aydır. Watts, insanların rahatlık arayışıyla çoğu zaman parmağın kendisini emdiğini, oysa parmağın gösterdiği gerçeğe bakmayı ihmal ettiğini ifade eder. Dinin parmağının işaret ettiği şeyin aslında dini bir kavram olmadığını, Tanrı veya "gerçeklik" gibi ifadelerin de sadece başka parmaklar olduğunu savunur. Nansen'in "Senin gündelik zihnin Tao'dur" sözünü örnek verse de, bu tür kavramlara bile tutunmanın, yine bir parmağa takılıp kalmak anlamına geldiğini belirtir. Asıl zorluk, işaret eden araca değil, onun ötesindeki gerçeğe odaklanmaktır.
İnanç sistemlerinin ve öğretilerin kendilerinin bir amaç değil, daha derin bir gerçeğe işaret eden araçlar olduğunu vurguluyor.