Makale, modern paket yöneticilerinin neredeyse tamamında bulunan "workspaces" (çalışma alanları) özelliğinin neden bu kadar yaygınlaştığını ve ne işe yaradığını inceliyor. Yazarın kişisel deneyiminde büyük ekiplerde veya devasa projelerde çalışmadığı için daha önce ihtiyaç duymadığı bu özelliğin, farklı ekosistemlerde (JavaScript'te Yarn, npm, pnpm; Rust'ta Cargo; Python'da uv; Go'da go.work vb.) bağımsız olarak ortaya çıkmasının yapısal bir ihtiyaca işaret ettiğini belirtiyor. Temel sorun, aynı depoda bulunan ve birbirine bağımlı iki paketin geliştirilmesi sırasında ortaya çıkıyor. Workspaces olmadan, bağımlı pakette yapılan her değişiklikte ya paketi yayınlamak ya da manuel olarak sembolik bağlantılar oluşturmak gerekiyor ki bu da sorunlara yol açabiliyor.
Workspaces, paket yöneticisinin yerel bağımlılıkları kurulum sırasında otomatik olarak bağlamasını sağlayarak bu sorunu çözüyor. Böylece bir pakette yapılan değişiklikler diğer paket tarafından anında görülebiliyor. Workspaces genellikle monorepolarla ilişkilendirilse de, büyük bir kod tabanına sahip olmadan da faydalanılabilir. Yaygın kullanım durumları arasında bir kütüphane ve eklentileri, ayrı yayınlanmayacak yerel yardımcı programlara sahip bir uygulama, örnek bir uygulama ile test edilen bir paket veya bir sorunu gidermek için bir bağımlılığın yerel olarak klonlanması yer alıyor. Workspaces "bu paketler birlikte geliştiriliyor" sorununu çözerken, monorepolar "tüm kodlarımız tek bir yerde yaşıyor" sorununu çözüyor. Monorepolar, birden fazla depo arasında değişiklikleri koordine etmenin (ayrı PR'lar, ayrı CI, ayrı yayın takvimleri) zorluğunu ortadan kaldırdığı için cazip hale gelmiştir ve Workspaces, bağımlılık bağlantılarını yöneterek monorepoların pratikliğini artırır.
Uygulamada, npm (v7+) root package.json dosyasında workspaces alanı kullanarak çalışır ve npm install çalıştırıldığında node_modules'tan her workspace paketine sembolik bağlantılar oluşturur. Yarn da benzer şekilde çalışır ve bu deseni popülerleştirmiştir. pnpm ise farklı bir yaklaşım sergiler; bağımlılıkları root'a taşımaz ve her paketin kendi node_modules klasörü olur. Ayrıca, workspace: protokolü ile bağımlılıkları açıkça belirtme imkanı sunar.
Paket yöneticilerindeki workspaces özelliği, yerel bağımlılık yönetimini basitleştirerek geliştirme süreçlerini hızlandırır ve monorepo yapılarının verimli kullanımını mümkün kılar.