MS-DOS 2.0, disk okuma önbelleğine sahipti ancak yazma önbelleği bulunmuyordu. Okuma önbellekleri, verilerin diskten tekrar okunmasını engelleyerek performansı artırdığı için oldukça önemliydi. Ancak o dönemin IBM PC disket sürücülerinde kilitlenebilir kapılar yoktu ve disketler herhangi bir zamanda çıkarılabiliyordu. Dahası, IBM, maliyetten tasarruf etmek amacıyla disket kapısının açık olup olmadığını bildiren özelliği donanımına dahil etmemişti. Bu durum, disket çıkarıldığında önbelleğin geçersiz hale gelmesi nedeniyle kritik bir sorun yaratıyordu.
Önbelleği tamamen devre dışı bırakmak, her G/Ç işleminde birim içindekiler tablosunu, dizin girişlerini ve blok tahsis tablolarını baştan okumak anlamına geliyordu. Zaten yavaş bir depolama ortamı olan disketler için bu, kabul edilemez bir performans kaybına yol açacaktı. Bu sorunu çözmek için MS-DOS geliştiricileri, pratik bir mühendislik yaklaşımı benimsedi. MS-DOS 2.0 projesinin lideri Mark Zbikowski, Aaron Reynolds ve Chris Peters ile birlikte bir deney yaparak, bir insanın IBM PC disket sürücüsünde disketleri ne kadar hızlı değiştirebileceğini kronometre ile ölçtü.
Yapılan testler sonucunda, hiç kimsenin disketleri iki saniyeden daha kısa sürede değiştiremediği gözlemlendi. Bu bulguya dayanarak, MS-DOS disk okuma önbelleğinin geçerlilik süresi iki saniye olarak belirlendi. Böylece, iki disk erişimi iki saniye içinde gerçekleşirse, ikinci erişimin önbelleğe alınmış değerlerin hala geçerli olduğunu varsayması sağlandı. Bu basit ama etkili çözüm, donanım kısıtlamalarına rağmen sistem performansını optimize etmeyi başardı ve günümüzdeki benzer önbellek politikalarının temellerinden biri olabileceği düşünülüyor.
Donanım kısıtlamaları karşısında yazılım mühendislerinin, kullanıcı deneyimini ve performansı artırmak için ne kadar yaratıcı ve pratik çözümler üretebildiğini gösteriyor.