Makale, bir arkadaşının Pariyatti adlı kar amacı gütmeyen mobil uygulama için LLM'lerin (Büyük Dil Modelleri) yeni özelliklerin daha hızlı uygulanmasına yardımcı olup olamayacağını sormasıyla başlıyor. Pariyatti'nin katı bir etik kurallar bütününe (sīla) sahip olması, LLM'lerle çalışmadan önce etik kaygıların dikkate alınmasını zorunlu kılıyor. Yazar, LLM'leri "üretken yapay zeka" olarak tanımlasa da, onları "akıllı" varlıklar olarak değil, yalnızca gelişmiş "robotlar" veya "programlar" olarak gördüğünü vurguluyor.
LLM'lerle ilgili temel etik sorun, intihaldir. Yazar, LLM'lerin doğaları gereği "intihal makineleri" olduğunu iddia ediyor. GitHub Copilot'un ilk zamanlarında eğitim verilerini kelimesi kelimesine kopyaladığını hatırlatarak, bu sistemlerin başlangıçta ne kadar açık bir şekilde intihal yaptığını belirtiyor. İntihal, iki ana bileşenden oluşur: birincisi hırsızlık (telif hakkı ihlali), yani başkasına ait olan bir şeyi izinsiz almak; ikincisi ise dürüst olmama, yani çalınan eseri kendi eseri gibi sunmaktır.
Makale, LLM'lerin her iki intihal eylemini de gerçekleştirdiğini savunuyor. Bu modellerin varlığı, telif hakkıyla korunan eserlerin çalınmasına dayanır ve kullanıcıların LLM'leri kullanması, aslında korsan içeriği tüketmeye razı olmak anlamına gelir. Bu durum sadece büyük şirketlerin veya üniversitelerin eserleri için değil, özellikle açık kaynak kodları gibi bireylerin emekleri için de geçerlidir. Bu etik ikilem, özellikle katı etik kurallara sahip kuruluşlar için önemli bir sorun teşkil etmektedir.
LLM'lerin temel çalışma prensiplerinin intihal üzerine kurulu olması, özellikle etik değerlere bağlı kurumlar için ciddi kullanım sorunları yaratmaktadır.