Linus Torvalds'ın Google'ın Antigravity LLM'ini "AudioNoise" adlı küçük bir projesinde kullanması, "vibe kodlama" kavramına dikkat çekti. Bu yöntem, programcının gereksinimlerini doğal dilde bir yapay zeka modeline anlatması ve modelin ürettiği kodu büyük ölçüde olduğu gibi kabul edip, kod üzerinde düzenleme yapmak yerine istemleri ayarlayarak yinelemesidir. Torvalds'ın bu denemesi ilgi çekse de, makale vibe kodlamanın ciddi projeler için uygunluğunu sorguluyor. Yapay zeka aracılığıyla doğal dilde program yazma fikri yeni değil; Alan Turing'in 1950'lerdeki çalışmalarına ve 1970'lerin sonu ile 1980'lerin başındaki dördüncü nesil diller (4GL'ler) gibi geçmiş uygulamalara dayanıyor. 4GL'ler, kullanıcının bir veritabanından ne istediğini belirtmesine olanak tanıyordu. Ancak bu yaklaşımlar, esneklik eksikliği ve doğal dilde program tanımlamanın zorluğu nedeniyle yaygınlaşamadı. Düşük kodlu/kodsuz platformların da benzer zorluklarla karşılaştığı belirtiliyor. "Vibe kodlama" terimini ortaya atan yapay zeka araştırmacısı Andrej Karpathy de bu yöntemin "hafta sonu projeleri için fena olmadığını" ancak "gerçek kodlama olmadığını" belirtiyor. Küçük projeler için eğlenceli ve üretken olabilir. Ancak günümüzün karmaşık programları çok sayıda framework ve kaynağı içerir. Vibe kodla üretilen bir yazılımın bakımı, kodun anlaşılması ve LLM'lerin sürekli güncellenmesi gibi zorluklar barındırır. Aynı istemlerin farklı sonuçlar vermesi tutarlılık sorunları yaratabilir. Bu nedenle, ciddi ve sürdürülebilir projeler için vibe kodlamanın sınırlılıkları olduğu vurgulanıyor.
Yapay zeka destekli "vibe kodlama"nın küçük ve hobi projeleri için eğlenceli ve verimli olabileceği, ancak karmaşık ve sürdürülebilir yazılım geliştirmede ciddi sınırlılıkları olduğu ortaya konuyor.